10 
DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
voor den dag komende, heeft natuurlijk van de vroegste tijden af de 
aandacht getrokken. Maunder heeft zelfs het denkbeeld geopperd, 
dat sommige volkeren der oudheid den vorm der corona reeds zouden 
hebben neêrgelegd in hun godsdienstige symbolen. Zeker is ’t, dat 
ze al vermeld wordt bij een op Korfoe waargenomen eclips vóór het 
jaar 1000, en dat kepler er wetenschappelijke beschouwingen aan 
wijdde. Maar goed bestudeerd is ze toch pas in de vorige eeuw, en 
als men nagaat dat al de voor astronomen bereikbare eclipsen in 
een heele eeuw, te zaam genomen, zoo ongeveer een half uur lang 
gelegenheid gegeven hebben tot waarneming van dit zeldzame ver- 
schijnsel, dan verwondert men zich niet, dat er ten aanzien van de 
corona nog heel wat vraagstukken wachten op oplossing. 
In de eerste plaats is de structuur van de corona gansch niet een- 
voudig. Het is geen wazige, maar een gestreepte aureool, die echter 
niet regelmatig radiaal van de zon uitstraalt; er zijn ook scheeve 
stralen bij, ze zijn zeer ongelijk van lengte, en niet alle recht. Vaak 
buigen de stralenbundels naar elkaar toe. soms schijnen andere er 
doorheen; de structuur gelijkt soms op een verwarde bos zilverdraad 
of glasspinsel, men ziet er ook wel raadsel achtige donkere plekken 
en strepen in. Het teekenstift schiet uitteraard te kort bij het vast- 
leggen van al zulke bijzonderheden in zoo luttel tijdsbestek. Maar 
ook fotografisch is het een uiterst moeilijk object. Men ondervindt 
hier hetzelfde nadeel als bij het fotografeeren van groote nevelvlek- 
ken, welker deelen zeer ongelijk van helderheid zijn: neemt mende 
pose kort, dan verschijnen de vage deelen niet op de plaat; bij een 
langeren blootstellingsduur echter zijn de helderste deelen over-ge- 
ëxposeerd en men ziet daar geen détail meer. De fotografieën die 
men van de corona krijgt, op verschillende plaatsen (verschil in 
doorzichtigheid van de lucht) en met verschillende instrumentele, 
geven dan ook zeer afwijkende beelden en, om een behoorlijke voor- 
stelling te geven van het verschijnsel in zijn geheel, schiet er dan 
niets anders over, dan de beste fotografische platen in handen te 
stellen van een bekwaam teekenaar, die selectief te werk gaat en er 
een geheel van maakt. Dat heeft men gedaan en de teekeningem 
aldus door wesley en anderen na de vorige eclipsen gemaakt, zijn 
heel mooi — het ernstige bezwaar is dan echter weer, dat het wille- 
keurige en onberekenbare element: de persoonlijkheid van den teeke- 
naar, wordt ingevoerd. 
Het schijnt nog heel lang te zullen duren voordat men talrijke 
bevredigende afbeeldingen van het merkwaardige verschijnsel ver- 
krijgen kan — op deze manier. Is er dan geen andere weg? Het 
