DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
11 
ligt voor de hand, dat men getracht heeft de corona ook bij gedeel- 
telijke verduisteringen te fotografeeren, of zelfs bij gewoon daglicht. 
Sir wiLLiAM huggins heeft het reeds in 1882 beproefd, maar te ver- 
geefs. Kort geleden verraste de Russische astronoom hansky de 
wereld met de mededeeling, dat het hem gelukt was, met platen 
die gevoelig waren voor het corona-licht, dien stralenkrans bij dag- 
licht te fotografeeren, toen hij zich op den Mont Blanc bevond (waai- 
de atmosfeer natuurlijk minder storend werkt). Nu is het echter 
heel moeilijk het vage daglicht, dat men in elk geval op de plaat 
krijgt, te onderscheiden van een mogelijken corona-glans. Janssen 
liet zich met vertrouwen over hansky’s resultaat uit; van andere 
zijde werd dit echter sterk betwijfeld. En men gaf den Russischen 
astronoom den raad, zijn experiment te herhalen omstreeks den tijd 
van de eclips; verkreeg hij dan, bij daglicht, afbeeldingen die over- 
eenstemden met die. van de verduisterde Zon genomen, dan had hij 
’t pleit gewonnen. Wij hebben niet gehoord dat hansky aan dien 
raad gevolg heeft gegeven. 
Een van de belangrijkste vraagstukken, tijdens de eclipsen op te 
lossen, betreft den aard van het licht, dat door de corona wordt uit- 
gestraald. Van het succes, daarbij verkregen, zal ’t waarschijnlijk 
afhangen of men er in slaagt, de corona ook in gewone tijden, bij 
zonlicht, te kunnen bestudeeren Men zou de intensiteits-kromme 
van het corona-licht moeten kennen. De vele kwestiën aangaande 
de soort van de platen, de wijze van ontwikkeling, enz., daargelaten, 
komt het toch hierop vooral aan, te kunnen diflerentiëeren : het ver- 
schil te kunnen grijpen tusschen het eigenaardige corona-licht en 
het diffuse zonlicht en alleen het eerste op de plaat vast te houden. 
De kwestie schijnt oppervlakkig zoo heel moeilijk niet, omdat het 
corona-spectrum, gelijk bekend is, vooral wordt gekarakteriseerd door 
één heldergroene lijn, die tot dusver nergens anders ter wereld ge- 
vonden is dan in de corona, zoodat men het element, dat die lijn 
voortbrengt, coronium genoemd heeft. Maar dit gasvormige spectrum 
behoort bij de binnenste corona en men stelt daarentegen juist het 
meeste belang in de buitenste deelen der corona, met hun eigenaar- 
dige stroomingen, lichtbogen en aigretten. Het corona-spectrum heeft 
een drievoudigen oorsprong; behalve de heldere lijnen vindt men er 
twee doorloopende spectra in, het eene als gevolg van gereflecteerd 
zonlicht (fotosferisch licht), het andere teweeg gebracht door zelflich- 
tende deeltjes in de corona zelf. Dit laatste spectrum is nog vreemd, 
want bolometrische waarnemingen, in 1900 gedaan, toonden aan dat 
de corona bijna niets geen warmte uitstraalt. Het maanlicht, koud 
