DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
13 
expedities gezonden, terwijl evenzoo mevrouw maunder in Labrador 
zou samenwerken met prof. turner te Assoean. In Labrador is echter 
van de eclips niets te zien geweest. 
De eclips van dit jaar werd nog met bijzondere belangstelling te- 
gemoet gezien, omdat van haar de bevestiging verwacht werd van den 
regel, in den laatsten tijd opgesteld, dat de vorm der corona in ver- 
band staat met de sterkte van 'de vlekken vorming op de Zon. De 
corona ziet er heel anders uit als er veel vlekken op de Zon zijn, 
d. w. z. in den omtrek van het maximum der „zonswerkzaamheid,” 
dan in den omtrek van het minimum. In het eerste geval gaan 
de corona-stralen van alle deelen van den zonsrand vrij gelijkmatig 
uit, maar naarmate er zich minder vlekken vertoonen, naarmate de 
werkzaamheid der Zon verflauwt, trekken die stralen zich van de 
polen terug, om „synclinische” lijnen te vormen boven de strooken, 
waar de vlekken zich meest nog bevinden, zoodat er iets als een vier- 
stralige ster ontstaat, met punten die 45° hellen ten opzichte van de 
zonsas. Het denkbeeld van zulke „corona-typen” schijnt het eerst bij 
Ranyard opgekomen te zijn, en de laatstelijk waargenomen verduis- 
teringen hebben het zoo mooi bevestigd, dat hansky in 1898 durfde 
voorspellen hoe de corona er zou uitzien bij de zonseclips van 1900, 
en de voorspelling kwam prachtig uit. De tegenwoordige verduiste- 
ring zou geschieden terwijl de zonswerkzaamheid nagenoeg op haar 
maximum was *); de corona zou dus het maximum-type vertoonen. 
En inderdaad blijkt deze hoogst merkwaardige samenhang weêr te 
bestaan: de corona was bij de jongste eclips naar alle zijden onge- 
veer even sterk ontwikkeld; men ziet dat met een oogopslag uit de 
reproducties van fotografieën der eclips, die — ’tgaat vlug daarmee 
tegenwoordig! — reeds opgenomen zijn in de Daily Neivs van c 2 Sep- 
tember en in Nature van 14 September. 
Met het bovenstaande houdt verband de vraag, of rechtstreeksche 
samenhang tussclien de uitloopers der corona en groote zonnevlekken 
of protuberanzen waar te nemen is. Bij vroegere eclipsen heeft men 
dikwijls opgemerkt dat daar, waar de roode vlammen zich aan den 
zonnerand vertoonden, ook de zilverwitte stralenkrans ver uitschoot, 
] ) Volgens de berekening van newcomb zou het maximum bereikt 
worden in 1904.9; schrijver dezes meent echter uit zijn onderzoekingen 
( Verst . Kon. Akad. v. Wet. Amsterdam , afd. Nat., Dln. XIII en XIV) te 
mogen afleiden, dat de phase ten opzichte van de normale vertraagd 
zal zijn, en het maximum waarschijnlijk valt ongeveer November van dit 
jaar. 
