14 
DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
maar dat was volstrekt niet altijd ’t geval. De kwestie heeft opnieuw 
zeer de aandacht getrokken, wegens een merkwaardig resultaat, door 
maunder te Greenwich verkregen, zdó onverwacht dat het bijna on- 
geloofelijk scheen: de^,,zonswerkzaamheid” die zich uit in vlekken, 
fakkels, enz., zou niet alleen gebonden zijn aan bepaalde zons-breedte 
— men weet sedert lang dat de vlekken zich weinig op hooge breedte 
vertoonen en ook niet bij den zons-aequator, en dat de breedtegraad, 
waarop ze ’t meest gevonden worden, verandert met de elfjarige 
periode (wet van Spörer en Carrington) — maar ook aan bepaalde 
zons -meridianen. Hoe vreemd dat ook moge klinken, maunder’s resul- 
taat schijnt vertrouwbaar genoeg om niet betwijfeld te mogen wor- 
den r ). Dit resultaat is niet rechtstreeks uit de waarneming van 
zonnevlekken afgeleid, maar uit de magnetische storingen, die in een 
zeer groot aantal gevallen op aarde waargenomen worden wanneer 
dezelfde zonsmeridiaan in het midden van de schijf staat, soms nog 
na verscheiden zonsomwentelingen ; de groote ,. stormen” staan boven- 
dien zeker in verband met sterke vlekkenvorming ; maar een streek 
op de zon kan magnetisch werkzaam zijn voordat men een vlek 
waarneemt en daarna. 
Hieruit is deze gewichtige gevolgtrekking te maken, dat de invloed, 
die van de Zon op de Aarde werkt en magnetische storingen teweeg- 
brengt (en andere werkingen 1), van welken aard hij ook moge zijn, 
niet naar alle richtingen van de Zon uitgaat, maar zich straalsgewijs 
of bundelsgewijs voortplant uit beperkte deelen van de Zon. Men 
denkt daarbij aan de theorie van svante arrhenius, (ontwikkeld o. a. 
in zijn Lehrbuch d. kosm. Physik ), dat uiterst kleine materie-kernen, 
negatief geladen, van de Zon uitgeslingerd worden door den druk van 
de radiatie en de Aarde treffen. 
maunder’s uitkomsten openen een heel nieuw gezichtspunt en het 
ligt voor de hand, ze in verband te brengen met de stralen, die som- 
tijds zeer ver uit de corona in de verte wegschieten. De aandacht 
van de waarnemers der jongste eclips is daarom in ’t bijzonder op 
deze verschijnselen gevestigd geweest. 
Andere dingen waarop men bij een eclips te letten heeft zijn 
„Baily’s beads” — het wegparelen van het laatste zonnesikkeltje, 
vlak vóór de totaliteit — ; de schaduwbanden : zich snel over de 
aarde bewegende strooken die dezen keer reeds tien minuten vóór 
de volledige verduistering gezien werden en herhaaldelijk aanzwellen 
D e. walter maunder, Monthly Notices Royal Astron. Society, Vol. LXY, 
1, Nov. 1904. 
