16 
DE ZONSVERDUISTERING V AN 30 AUGUSTUS 1905. 
voor het begin der totaliteit. Het zonlicht „pulseerde”, toen het tot 
een smalle streep teruggebracht was, en gaf den indruk alsof de 
Maan bij schokken voortgleed. (Dit houdt waarschijnlijk verband met 
het verschijnsel der schaduwbanden) . . . Slechts even voor de totali- 
teit was de maanschaduw buiten de zon zichtbaar, op de corona. (Te 
Palrna zegt de heer hough reeds 35 minuten voor het begin der 
totaliteit die schaduw waargenomen te hebben, maar dat is twijfel- 
achtig). De planeet Venus werd zichtbaar één minuut voor de totaliteit,, 
en Regulus zoodra de eclips totaal was, maar Mercurius was niet te 
zien, hoewel er 10 of 15 seconden naar gezocht werd. (Mercurius is 
op andere plaatsen, in Afrika, duidelijk zichtbaar geweest.) De corona 
was mooi en zeer saamgesteld van bouw, zoodat er moeielijk een 
beschrijving van te geven is. Eenige stroomen schenen elkaar te kruisen, 
zeker liepen ze niet alle radiaal van de Zon af. Oogenschijnlijk strek- 
ten ze zich tot op twee zonsdiameters uit. De stralen gingen vrijwel 
van alle punten van den zonsrand uit, maar voornamelijk links bo- 
venaan en iets onder het westelijke punt. De protuberanzen waren 
ook vrij gelijkmatig verspreid, maar de voornaamste lag bovenaan 
links. Hoogte omstreeks 1 / !i van de straal der Zon, men moet echier 
den invloed der irradiatie daar afrekenen. De kleur van de protube- 
ranzen was veel minder sterk dan verwacht werd, ze waren haast 
violet of zwak rosé. (Ook bij vroegere eclipsen is nadrukkelijk gecon- 
stateerd, dat de protuberanzen niet de tint hadden, die er meest 
in de handboeken aan gegeven wordt; de kleur is soms bij perzik- 
bloesem vergeleken.) Schaduwbanden werden op het dek van de 
stoomboot gezien, ze ))rimpelden« iets te snel om ze met het oog te 
kunnen volgen, liepen evenwijdig aan de streep zon na de totaliteit 
en bewogen zich in de richting van de schaduw. Het heldere licht 
gedurende de eclips was treilend en nogal teleurstellend. (Het is 
allerwege opgemerkt, dat dit een zeer „lichte” eclips was) Het bleef 
altijd gemakkelijk, op ’t horloge te kijken. De verlichting van den 
hemel was het sterkst aan den gezichteinder, een geelachtige glans,, 
als bij zonsondergang, (spookachtig bleekgeel, zeggen anderen) lag 
tegenover de Zon. Een heuvel in het noorden zag er uit of hij door- 
boord was en de lucht er doorheen scheen. Venus bleef vijf minuten 
na afloop der totaliteit zichtbaar. De geheele zwarte maanschijf was, 
kort voor de totaliteit, 5 of 10 secunden zichtbaar. 
De astronomen die er op uittrekken om een zonsverduistering 
waar te nemen, zien de eclips niet, om zoo te zeggen. Zij hebben 
wel wat anders te doen: de paar honderd seconden zijn veel te 
kostbaar om ze te verkwisten aan bewondering 1 Men moet dus 
