DE ZONSVERDUISTERING VAN 30 AUGUSTUS 1905. 
17 
meestal aan hen geen geestdriftige beschrijvingen vragen. Maar hon- 
derden anderen, buiten bet vak, hebben ’t verschijnsel met belang- 
stelling aangestaard, en het is opmerkelijk dat er van hun enthou- 
siasme maar weinig blijkt, in helgeen zij erover te lezen geven. Een 
eclips blijft altijd een grootsch en indrukwekkend moment, maar 
men krijgt den indruk dat het dezen keer geen bijzonder mooie 
was. Grootendeels is dat te verklaren uit de reeds vermelde omstan- 
digheid dat de corona, als ze het „maximum-type” heeft, niet die 
prachtige ver uitgestrekte „vleugels” vertoont van andere tijden — 
en de corona is bij een zonsverduistering toch het voornaamste. 
Toch was het publiek onder den indruk : de lichtbewogen Span- 
jaarden klapten, toen de Zon weer verscheen, in de handen, als na 
een tooneelvoorstelling, en te Sfax, in Tunis, — aan den rand van 
Europa! — liepen de inboorlingen te hoop en schenen lang niet ge- 
rust over het aandeel der sterrenkijkers in hetgeen er met de Zon 
gebeurde. De dieren waren zeker evenzeer geïmpressioneerd als de 
menschen : roofvogels gingen schuil, de hanen begonnen te kraaien 
— zelfs meldt iemand in Engeland waargenomen te hebben, dat de 
knoppen van een Teunisbloem opensprongen, alsof ’t al avond was ; 
maar hoewel door bureau waargenomen is dat Acacia deaibata 
tijdens de eclips haar „nachtelijke bewegingen” uitvoerde, bleven 
andere planten, die gewoon zijn ’s nachts te sluiten, ongevoelig. 
Ongetwijfeld zijn ook hier en daar de kippen op stok gegaan : dat 
schijnt hun vaste gewoonte te zijn bij een totale eclips. Een Amerikaan- 
sche professor vertelde eens dat hij, bij een vorige eclips, teWades- 
borough, den avond voor den eclips-dag op een erf rondliep om zijn 
toebereidselen te maken . Sam, de oude neger die heerschte over de 
kippenren, vroeg belangstellend of een gewoon mensch ook iets van 
die eclips zou merken. «Zeker, sam — antwoordde de astronoom — 
kijk maar eens naar je kippen; tegen tien uur morgenochtend zullen 
ze op stok gaan.» Sam glimlachte ongeloovig-betwetend . Maar den 
volgenden morgen gingen zijn kippen op stok, zoodra de Zon ver- 
duisterde. Een uur of wat later komt sam den professor weer tegen. 
» Mijnheer — vraagt hij, met iets als bijgeloovig ontzag — zegt u 
mij nu eens, wist u al lang wat mijn kippen zouden doen?» — «O, 
al heel lang, sam.» — «Hoe lang wel, een week?» — «Veel langer.» 
— «Een maand dan?» — «Maar sam, wel jaren geleden!» — «Dat 
is des duivels! barstte sam los, want toen waren de stomme dieren 
nog niet eens uit het ei gekropen!» 
Rotterdam, September 1905 . 
2 
