SPECIES AND VARIETIES. 
31 
boven de laatste voordracht uit dit uitgebreide hoofdstuk, en geeft 
ons tevens het antwoord op de zooeven gedane vraag. Wanneer een 
soort en haar variëteit worden gekruisd, is er geen ander verschil 
tusschen beide dan dat b.v. één kenmerk in de eerste actief, in de 
tweede latent aanwezig is. Alle eigenaardigheden vereenigen zich in 
het kruisingsproduct twee aan twee gelijk, alleen één paar bestaat 
uit twee een weinig ongelijke wederhelften. Onder die omstandig- 
heden, en proeven bewijzen de juistheid van die opvatting, is er 1° 
geen reden voor vermindering van de vruchtbaarheid, doet het er 
2° niet toe welke der twee planten het stuifmeel levert en welke de 
eicel bevat, en zal 3° de bastaard de eigenschappen van de soort 
vertoonen, de actieve eigenschap dus, niet de inactieve van de varië- 
teit, die bij de kruising dienst deed. ’t Kan ook wezen, dat een eigen- 
schap onvolledig ontwikkeld is, een gevolg van onvolledige samen- 
werking van een actief en een latent kenmerk in soort en variëteit, 
en dan houdt de bastaard het midden tusschen zijn ouders; ’t geval 
komt weinig voor, maar kan een belangrijke rol spelen bij onze tuin- 
bloemen. Niet de systematische betrekking van de twee ouders eener 
kruising is hier beslissend, maar wel het samenkomen van eenzelfde 
eigenschap, bij de soort in actieven, bij de variëteit in latenten toe- 
stand. Zeer leerzaam is hierbij wat kruisingsp roeven ons doen zien 
tusschen de gewone Turksche Tarwe, Zea Maïs , en de suiker-varie- 
teit er van, als retrogressief kenmerk vertoonende het gemis van de 
geschiktheid om de in de bladeren gevormde druivensuiker in de 
zaden om te zetten in zetmeel. Wij beplanten een bed met gewone 
Maïs, een ander met de variëteit, en nemen uit het eene of uit 
het andere, uit welk doet er niet toe, tegen den bloeitijd alle manne- 
lijke pluimen uit; wij zijn dan zeker, dat de planten die nu slechts 
vrouwelijke bloemen dragen, bastaardzaden zullen voortbrengen. Het 
actieve kenmerk is altijd heerschende over het inactieve, dus alle 
vruchten aan de kolven bevatten in het ééne zaad, dat elk voortbrengt, 
geen suiker maar meel. De korrels worden weer uitgezaaid onder zulke 
omstandigheden dat de planten geen vreemd stuifmeel van buiten kun- 
nen krijgen, maar elkaar of zich zelf moeten bevruchten. De kolven, 
die wij nu krijgen, dragen twee soorten vruchten, onregelmatig door- 
eengemengd, n.1. veel witachtige ronde, waarin een zaad dat meel 
als reserve voedsel bevat, en een klein aantal ingedroogde, min of 
meer doorschijnende, waarin een zaad met suiker als voedsel, rim- 
pelig geworden door water verlies. De bastaard blijkt dus niet stand- 
vastig te wezen, maar in zijn nakomelingen de kenmerken van de 
twee ouders volkomen te gaan scheiden; tellen wij de beide soorten 
