JONGSTE VORDERINGEN IN DE STUDIE DER EIWITSTOFFEN. 41 
de aldus verkregen producten te besluiten tot de brokstukken, tot 
de steenen zoo men wil, waaruit het eiwit-molecule is opgebouwd. 
Wat hierbij veel moeite kostte, was de verkregen verbindingen be- 
hoorlijk te scheiden en in zuiveren staat te verkrijgen. Fischer 
heeft daarin groote verbeteringen gebracht, niet het minst door zijn 
ontdekking, dat men amino-zuren als esters kan scheiden door 
gefractioneerde distillatie in het luchtledige. 
Genoemde zuren toch, die een of meermalen de groep NH 2 bevat- 
ten (in de zuren waarnaar zij heeten, worden de overeenkomstige 
plaatsen door waterstof ingenomen), nemen onder die ontledingspro- 
ducten een zeer voorname plaats in. Sommige daarvan, zoo b.v. het 
amino-azijnzuur, ’t eerst verkregen uit lijmgevende stoffen, van daar 
en om den - zoeten smaak gewoonlijk glycocol (lijmsuiker) of ook 
wel glycine genoemd, zijn reeds lang bekend. Zoo ook leucine, het 
tot de aromatische groep behoorende tyrosine, het zwavelhoudende 
cystine en nog eenige anderen. Wat hierbij opmerking verdient is, 
dat men de genoemde en andere amino-zuren niet alleen door ontle- 
ding uit eiwitlichamen verkreeg, maar ze bovendien veelvuldig in 
het plantaardig en dierlijk lichaam aantrof, waar ze ongetwijfeld ook 
ontledingsproducten van eiwitstoffen zijn. In de planten kunnen ze 
omgekeerd weer tot opbouw van eiwit dienen, wat meer bepaald 
voor asparagine- en glutamine-zuur is aangetoond, die bij de ont- 
kieming van vele zaden uit eiwit ontstaan en het jonge plantje in staat 
stellen om dit opnieuw te vormen. 
De toepassing van de bovengenoemde scheidingsmanier leidde fischer 
onmiddellijk tot de ontdekking van twee nieuwe ontledingsproducten : 
a-proline d. i. a-pyrrolidinecarboxylzuur en de oxy- verbinding daar- 
van, welke de iminegroep (NH) bevatten, ’t geen eveneens met 
het vooral door kossel bestudeerde arginine het geval is 1 , Voorts 
toonde hij aan dat sommige aminozuren, z.a. alanine, (aminopropion- 
zuur) phenylalanine en serine (amino-oxypropionzuur) standvastige 
splitsingsproducten der eiwitstoffen zijn en slaagde hij er in, de mono- 
') Dit lichaam,, dat guanidine- a -amino-n-valeriaanzuur is en behalve 
twee groepen NH 2 , ook twee groepen NH bevat, zou volgens kossel 
het meest algemeen voorkomende van alle splitsingproducten dereiwit- 
liohamen zijn. Van de protaminen uit de spermatozoën van zalm, steur 
en andere visschen, maakt het 58 — 84°/o, der splitsingproducten uit, in 
de meer gecompliceerde eiwitstoffen neemt de hoeveelheid daarvan af, 
terwijl die van andere aminozuren, vooral de mono-, toenemen. Kossel 
beschouwt zelfs het arginine als de kern van het eiwit-molecule, om 
welke de overige groepen zich zouden scharen. 
