42 
JONGSTE VORDERINGEN IN DE STUDIE DER EIWITSTOFFEN. 
aminozuren uit verschillende eiwitstoffen althans bij benadering 
kwantitatief te bepalen. 
Skraup heeft onlangs uit caseïne een reeks nieuwe producten ver- 
kregen, tot de groep der diamino- en hydroxy-amino-zuren behoorend, 
met name diamino-glutaarzuur, diamino-adipinezuur, amino-oxybarn- 
steenzuur en dioxy-diamino-kurkzuur. Voorts nog casean- en caseïne- 
zuur, drie-basisch en van nog onbekende structuur. Van casean- en 
diamino-glutaarzuur werd ongeveer 1° 0 van ’t gewicht der caseïne 
verkregen, van ’t caseïnezuur nog iets meer. 
Zoo komen er van deze ontledingsproducten nog steeds eenige bij ; 
’t bekende aantal zal thans ruim twintig bedragen, ongerekend de 
verschillend isometïeën, waarin sommigen, z.a.-leucine, gelijktijdig op- 
treden. 
Het onderzoek geschiedt, gelijk gezegd is, niet alleen kwali- 
tatief, maar tevens zoo goed mogelijk kwantitatief. Zoo verkreeg ab- 
derhalden uit serumglobuline : glycocol 3,52 pCt., alanine 2,22 pCt.. 
leucine 18,7 pCt., a-proline 2,76 pCt., phenylalanine 3,84 pCt., gluta- 
minezuur 2.20 pCt., asparaginezuur 2,54 pCt. en cystine 0,67 pCt. 
Uit dit voorbeeld is evenwel niet veel te besluiten met betrekking 
tot andere eiwitlichamen ; want hoewel met eenige uitzonderingen de- 
zelfde splitsingproducten telkens weer optreden, bestaan er kwanti- 
tatief groote verschillen. 
In de eiwitlichamen schijnt ook een stikstof-vrije groep, tot de 
koolhydraten behoorend, voortekomen, 1 doch dienaangaande heerscht 
nog veel onzekerheid. Terwijl sommigen zich die groep in zwakke 
binding aanwezig denken, zou zij volgens anderen tusschen de eigen- 
lijke eiwit-moleculen slechts in innige menging voorkomen. Een brug 
als ’t ware tusschen eiwit en suiker vormt het glucosamine, door 
F. müller uit mucine en eiwit afgezonderd. 
De amino-verbindingen ontstaan door hydrolyse uit eiwitlichamen, 
1) De redenen waarom men dit aanneemt zijn o. a, dat de eiwitstof- 
fen met de koolhydraten een reactie (de zoogenoemde furfurol-reactie 
van molisch) gemeen hebben, voorts dat bij de ontleding door zuren, 
enz. iets afgesplitst wordt, dat het koperproefvocht reduceert en een 
osazon geeft. Nog onlangs verkreeg E. Harries uit caseïne, in zwak 
alkalische oplossing, door behandeling met ozon een vocht, dat naar 
suiker rook en met phenylhydrazine op bekende wijze een geel, vlok- 
kig osazon gaf. Dit laatste, waarvan de constitutie nog niet is opge- 
helderd, bevat — behalve de vermoede suikerachtige stof — een phos- 
phor-verbinding . Bijna alle phosphorus uit de gebezigde caseïne (0.85 pCt.) 
was daarin aanwezig. 
