JONGSTE VORDERINGEN IN DE STUDIE DER EIWITSTOFFEN. 
43 
d. i. bij de ontleding nemen twee splitsingproducten resp. H en OH, 
uit het water-molecule op. Men verkrijgt ze niet alleen door inwer- 
king van zuren, maar ook door die van fermenten in zwak alka- 
lische oplossing. Van veel belang zou het zijn door middel van zach- 
ter inwerkende reagentia de ontleding van het eiwit-molecule op een 
vroegeren trap tot staan te brengen, m.a.w. lichamen af te zonde- 
ren, die tusschen eiwitstoffen en amino-verbindingen instaan. De 
daartoe gedane pogingen zijn evenwel tot nu toe vrijwel vruchteloos 
gebleven. 
Ook heeft men naar intermediaire producten gezocht op physiolo- 
gischen weg, door na te gaan wat er in de spijshuis van de eiwit- 
lichamen uit ons voedsel wordt Naar bekend is veranderen die eerst 
in albumosen en peptonen, die evenwel nog tot de eiwitstoffen be- 
hooren. Tusschen deze en de aminozuren heeft men nu het bestaan 
van tusschenproducten waarschijnlijk gemaakt; doch al vermoedt men 
dat zij tot de polypeptieden zullen behooren, de aard daarvan is nog 
weinig opgehelderd. Zoo onderzocht nog kort geleden abderhalden 
den inhoud van maag en twaalfvingerdarm van langen tijd met vleesch 
gevoederde honden. Uit de maag werden geene, uit het duodenum 
daarentegen wel aminozuren geisoleerd, met name alanine, leucine, 
glutamine- en asparaginezuur. De hoeveelheid daarvan was evenwel 
steeds gering: misschien dat het meeste reeds geresorbeerd was. Uit 
den maag-inhoud werden, na verwijdering van nog coaguleerbaar eiwit, 
fracties verkregen door herhaald oplossen in methylalcohol en neer- 
slaan met azijnzuur, die niet meer de bekende biureet-reactie gaven . 1 
Hierin konden dus tusschenproducten schuilen, doch het gelukte 
helaas niet, daaruit bepaalde verbindingen af te scheiden. 
Interessant is hierbij, gelijk ook uit proeven van abderhalden en 
rona op muizen bleek, dat de afbraak der eiwitlichamen tot de- 
rivaten, waaruit deze in het dierlijk lichaam weer op nieuw worden 
opgebouwd, tamelijk ver gaat. Zij voederden namelijk genoemde dieren 
met caseïne en met caseïne dat gehydroliseerd was, hetzij door tryp- 
sine, (ferment uit de alvleeschklier) hetzij door zoutzuur. In het laatste 
geval verhongerden de muizen, doch zij die met het door ferment 
omgezette caseïne gevoederd werden, leefden even lang als de muizen 
1) Violet-kleuring door bijtende potasch of soda en zeer verdunde op- 
lossing van kopervitriool. De kleur is meer in ’t blauw bij de meest ge- 
compliceerde eiwitstoffen; in ’t roode bij de meer eenvoudige, z. a. al- 
bumosen en peptonen. Wat de reactie niet meer geeft wordt niet meer 
tot de eiwitlichamen gerekend. 
