44 JONGSTE VORDERINGEN IN DE STUDIE DER EIWITSTOFFEN. 
die zuivere caseïne ontvingen. En nu bestond het door ferment omgezet 
caseïne uit amino-zuren en verbindingen, overeenkomend met de hier- 
onder te bespreken polypeptieden. Misschien dat het ook nog onbekende 
tusschenproducten bevatte, doch de biureet- reactie gaf het niet meer. 
Gesteld dat nu alle ontledingsproducten der eiwitlichamen kwali- 
tatief en kwantitatief volledig bekend waren, dan zou dit toch nog 
niet voldoende zijn om hun constitutie vast te stellen. Reeds voor 
veel eenvoudiger verbindingen geldt, dat analyse alleen den samen- 
hang der atomen in het molecule niet zeker leeren kan ; voor het 
hoogst samengesteld eiwit-molecule valt daaraan in ’t geheel niet te 
denken. Toch zou het dwaasheid zijn, met het oog op onze tegen- 
woordige kennis der eiwitstoffen, hare synthese rechtstreeks te be- 
proeven. Doch wat men doen kan is, dit later te verrichten werk 
voor te bereiden door twee, drie en geleidelijk meer splitsingproducten 
aan een te smeden, zoodat hunne betrekkelijk eenvoudige moleculen 
zich, onder afscheiding van enkele atomen, (veelal H en O H) op- 
hoopen tot meer samengestelde. Deze bewerking, die naar men ziet 
het omgekeerde is van de hydrolyse, die bij de splitsing plaats vindt, 
doet dan lichamen ontstaan, waarvan men verwachten mag dat er onder 
zijn zullen, die in eigenschappen de eiwitlichamen naderbij komen. 
Reeds een 20 jaar geleden was th. curtius aan soortgelijk werk begon- 
nen en hij heeft dit in den laatsten tijd weer opgevat. Uitgaande van 
hippuurzuur, dat door hydrolyse benzoëzuur en glycocol geeft, slaagde 
hij er in, daarin nog meer van dit laatste op te hoopen, zoodat hij 
zelfs een zuur verkreeg, waarin zes ,,glycocol-resten”, (NH CU 2 CO) 
aan de ééne zijde met het radikaal van het benzoëzuur (C G H 5 CO) ? 
aan de andere zijde met hydroxyl (O H) tot een open keten verbon- 
den zijn. Alhoewel hij nu tal van nieuwe lichamen verkregen heeft, 
die physiologisch belangrijk zijn en met ontledingsproducten der eiwit- 
stoffen in verband staRn, zijn het toch meerendeels benzoylverbindin- 
gen, van ondergeschikt belang voor de eiwit-synthese. 
Meer rechtstreeks op dit doel aansturende zijn de proeven van 
EMIL FiscHER, die in den laatsten tijd met zijn leerlingen moleculen 
van amino-zuren tot meer samengestelde verdicht. De naam, dien hij 
aan deze condensatie-producten geeft, „polypeptieden”, herinnert aan 
die van de peptonen, waarmede zij werkelijk overeenkomst vertoo- 
nen en om wier nabootsing het allereerst te doen is. 
De reactie, waarvan fischer zich in vele gevallen bediende, komt 
hieiop neer, dat men een aminozuur aan de halogeen-verbinding van 
een zuurradicaal bindt (b. v. glycocol aan acetylchloriede) en dan 
