JONGSTE VORDERINGEN IN DE STUDIE DER EIWITSTOFFEN. 
45 
op bekenden weg het halogeen door de amino-groep vervangt. Vol- 
gens deze, vaak naar omstandigheden gewijzigde methode, verkreeg 
hij di-peptieden, z.a. glycyl-glycine, alanyl-alanine, en leucyl-leucine, 
ophoopingen dus van twee gelijke amino-zuren, onder afscheiding van 
water. Voorts ook gemengde, z.a. glycyl-alanine, glycyl-tyrosine, enz. 
Door combinatie van drie en vier moleculen amino-zuur (waarvoor 
b.v. glycyl-glycine weer eerst aan chlooracetyl gebonden wordt) ont- 
stonden tri- en tetrapepthden. Zelfs werd van glycocol het pentapep- 
tiede verkregen, C 10 H 17 , N 5 0 6 , waarin de kool- en stikstofatomen 
reeds een respectabel lange keten vormen: 
NH 2 . CH 2 . CO. NH. CH 2 . CO. NH. CH 2 . CO. NH CH 2 . CO. NH- 
ch 2 . co 2 h. 
Aangezien niet alleen van mono-aminozuren polypeptieden bereid 
zijn, doch ook van oxy- en diaminozuren, (waaronder het zwavelhou- 
dende cystine) en niet alleen van eenvoudige (d. i. van een en het- 
zelfde aminozuur), doch ook van gemengde, zoo begrijpt men dat het 
geheele aantal, door fischer c. s. verkregen, reeds zeer groot is. En 
dit wordt nog verveelvuldigd door de talrijke isomeeren. 
Wat nu de eigenschappen betreft, bij allé verschillen tusschen die 
der afzonderlijke leden, bestaat tusschen deze kunstproducten en de 
natuurlijke peptonen een onmiskenbare overeenkomst. Inzonderheid 
geldt dit voor de gemengde polypeptieden. De meer gecompliceerde 
geven de gewone reacties der peptonen: de biureet-kleuring, praeci- 
pitatie door phosphorwolfraamzuur en hydrolyse door het pankreas- 
ferment. Wel is waar zijn er ook verschillen in physische eigen- 
schappen: zoo zijn vele polypeptieden moeilijk oplosbaar in water, 
vooral onder de eenvoudige en de optisch inactieve, doch onder de 
best met de peptonen vergelijkbare, de gemengde en optisch actieve, 
is die oplosbaarheid veel grooter. Velen zijn ook kristalliseerbaar, toch 
zijn er, vooral onder die met radicalen uit diamino- en oxyzuren* 
vele amorphe onder. Fischer is dan ook van meening, dat met de 
kunstmatige bereiding der polypeptieden de belangrijkste stap gedaan 
is om tot de synthese der peptonen te geraken. Om uit te maken 
welke van de talrijke door kunst verkregen polypeptieden in het eiwit- 
molecule bestaan, in welke ketens de amino-zuren daarin aaneenge- 
schakeld zijn, kan het verschillend gedrag tegenover het pancreas- 
ferment van eenige dienst zijn. 
Gelijk er toch in de moleculen der eiwitlichamen deelen zijn, die 
het ferment weerstaan, of daardoor althans veel moeilijker worden 
aangetast dan andere, zoo vindt men ook dergelijke verschillen tus- 
schen de synthetisch bereide polypeptieden. Zoo worden glycyl-, 
