46 
JONGSTE VORDERINGEN IN DE STUDIE DER EIWITSTOFFEN. 
tyrosine en glycyl-leucine gemakkelijk door het ferment gehydroly- 
seerd en blijven glycyl-glycine en -alinine daarentegen onaangetast. 
Mocht de door deze merkwaardige proeven gewekte verwachting 
vervuld worden en de synthese der peptonen waarlijk gelukken, dan 
is daarmede evenwel het grootsche doel der scheikundigen, om de 
meest samengestelde verbindingen der natuur in het laboratorium 
door kunst na te maken nog niet geheel bereikt. Want de peptonen, 
schoon nog tot de eiwitlichamen gerekend, zijn toch waarschijnlijk 
reeds splitsingproducten van meer samengestelde, z. a. eiwit en caseïne. 
In de laatst verschenen aflevering der „Berichte d. D. chem. Ges.” 
(Jaarg. 38, bldz. 2696) vindt men nu een verhandeling van l. spiegel, 
waarin hij meêdeelt, dat hij, naar hij gelooft, een manier gevonden 
heeft om uit peptonen eigenlijk eiwit te verkrijgen. 
Van de veronderstelling uitgaande dat deze lichamen de bouw- 
steenen zijn, waaruit de hoogere eiwitstoffen zijn opgebouwd en dat 
de band, die ze verbindt, niet — gelijk veelal aangenomen wordt — 
zuurstof is, maar dat ze samenhangen door koolstof-atomen, koos hij 
als agens voor de synthese formaldehyde, waarmede meermalen zoo- 
danige binding verkregen is. Hij voegt genoemd aldehyde bij een 
met azijnzuur zwak aangezuurde oplossing van peptonen en laat het 
bij zomertemperatuur (in den winter verloopt het proces heel lang- 
zaam en waarschijnlijk ook anders) korten tijd staan. 
Er zet zich een gering neêrslag af dat, afgefiltreerd, in verdunde 
natronloog geheel of ten deele weer oplost en uit die oplossing 
weer neerslaat door zuren. Dit neerslag gedraagt zich dus als een 
alkali-albuminaat. 
Het onderzoek van het Altraat leverde' uitkomsten, eenigszins ver- 
schillend naar den aard van de gebezigde peptoon-praeparaten . Had 
hij ware peptoon genomen, in den zin van kühne, 1 dan verkreeg 
hij, na halve verzadiging met ammoniumsulfaat, een aanzienlijk neêr- 
slag, (eigenschap van de in de noot genoemde primaiie albumosen) 
dat na totale verzadiging nog toenam (secundaire). 
Waren daarentegen voor de proef peptonen van den handel genomen 
(het eene praeparaat was van onbekenden oorsprong, het andere van 
witte te Rostock) die albumosen bevatten, dan ontstonden door uit- 
zouten met ammoniumsulfaat veel vroeger neerslagen. Deze begonnen 
*) kühne verdeelde in 1885 dat wat tot dien tijd peptoon heette, in twee 
soorten: 1° albumosen (later weder door pick onderverdeeld in primaire 
en secundaire) die door uitzouten, ’t beste door ammonium- of zinksul- 
faat, uit de aangezuurde oplossing neerslaan en 2 U ware peptonen, die 
zich niet laten uitzouten. 
