TE LAAT. 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
De bloemen der Teunisbloemen openen zich des avonds. Vandaar 
hun naam van Nachtkaarsen; het heldergeel van hun bloemkroon 
doet ze als het ware stralen van licht. Sommigen noemen ze ook 
wel Eendagsbloemen, omdat zij den volgenden dag verwelken. Nu eens 
duren zij wat langer, dan weer wat korter; bij koel weer ziet men 
ze den volgenden dag nog in volle pracht, bij warmer weer bereiken 
zij echter den ochtend niet, maar verwelken reeds vroeg. Zij ver- 
dienen dan den naam van Eendagsbloemen ternauwernood. 
Er zijn weinig verschijnselen in het plantenleven, die den beschouwer 
meer kunnen boeien dan het opengaan der Nachtkaarsen. Het is dan 
ook dikwijls beschreven. Mijne lezers, die zich de enthousiaste schil- 
dering van het avondtoiletje der Oenothera’s in F. j. van uildriks* 
Natuurindrukken herinneren, zullen het allicht geheel overbodig vinden, 
dat ik op dit proces terugkom. Toch is het te boeiend, om er niet 
nog enkele woorden aan te wijden. 
Op een warmen avond in Augustus, even vóór zeven uur, waren 
alle Oenothera’s nog bloemloos en zag men overal hun trossen bedekt 
met de verwelkte bloemen der laatste en de reeds verdroogde over- 
blijfselen der vroegere dagen. Maar in minder dan een kwartier tijds 
ontplooiden zij allen een groote kroon van gele bloemen, en bijna 
plotseling was de tuin in een schitterend lustoord herschapen. Let 
men daarbij op een afzonderlijke bloem, dan ziet men eerst dat de 
kelk begint met overlangs open te splijten. Tusschen twee zijner vier 
dichtaaneengesloten slippen ontstaat een reet, waardoor heen men 
de gele kroon ziet. Allengs zwelt de kroon, dan barst de kelk langs 
een tweede en soms langs een derde en vierde naad open. Het hangt 
