TE LAAT. 
49 
van het weer af, hoe vroeg dit begint en niet zelden kan men des 
middags aan die spleten al zien, welke bloemen zich ’s avonds zullen 
openen. Het zwellen en opensplijten duurt dan ten slotte eenige 
minuten. Plotseling slaan nu de vier kelkslippen achterover, als door 
een mysterieuze kracht gedreven. De kroonbladeren worden vrij. Zij 
waren in elkander gedraaid tot een dicht kokertje, maar thans slaan 
zij de buitenste helften naar buiten. De bloem ziet er uit als een 
molentje met vier wieken, waarin de ineengedraaide helften der vier 
kroonbladeren de as vormen. In alle bloemen staan die wieken naar 
denzelfden kant gedraaid, iets wat voor menigen beschouwer zeer 
vreemd moet schijnen, daar toch geen insect op de richting van het 
draaien der wieken zal letten. Allengs ontplooien zich nu ook de 
andere helften; de as wordt losser en breeder en weldra splijt zij 
uiteen. De kroon vormt dan een klok, die de meeldraden en de 
stempels laat zien. Voortdurend wordt de klok wijder en bij de ge- 
wone Oenothera biennis onzer duinen slaan zich de vier bloembladeren 
ten slotte zelfs een weinig achterover. Zij ontplooien dan een zoo 
groot mogelijk vlak, zoodat zij in ^het avondlicht zoo zichtbaar zijn, 
als hun kleur en grootte dat toelaat. 
In de wijd geopende bloem zijn ook de acht meeldraden geheel 
open. Hun stuifmeel ligt voor een deel nog in en aan de hokjes, 
voor een ander deel hangt het aan lange dunne draden, die van 
meeldraad tot meeldraad gespannen schijnen te zijn. De stempels, 
die in den bloemknop dicht aaneengesloten waren en een knodsvormig 
geheel vormden, zijn nu wijd geopend en doen zich als een vier- 
armige ster voor. Hun kleverige, glinsterende oppervlakte ziet er uit 
als zeer geschikt om het stuifmeel vast te houden en tot ontkieming 
te brengen. 
Hommels en uiltjes komen aangevlogen om den honig te zuigen, 
die in rijke hoeveelheid in de buis der bloem is geborgen. Bij ons 
zijn het vooral de hommels en de gamma-uiltjes, welke laatste door 
de teekening van het witte pistooltje op de beide voorvleugels zoo 
gemakkelijk te herkennen zijn. De uiltjes vliegen bijna alleen ’s avonds, 
maar de hommels ziet men ook den volgenden morgen nog druk 
aan het werk, zoolang de bloemen nog open zijn. Het is verbazend, 
zoo slordig als zij met het stuifmeel omgaan. Daarvan heeft elke 
bloem dan ook veel te veel. Te veel voor wat voor de bevruchting 
noodig is en te veel ook voor de insecten. Een hommel vliegt uit 
een Nachtkaarsbloem zoo vol beladen weg, dat hij het gele poeder 
overal bij klompjes laat vallen en elk plekje bezoedelt waar hij zich 
neerzet. Wanneer men tusschen de planten werkt, om hier en daar 
4 
