72 
SPECIES AND VARIETIES. 
zullen en later natuurlijk niet meer. Wij mogen aannemen dat deze 
vraag reeds beslist wordt gedurende de eerste weken van het leven 
der kiemplant. Hoe jonger een plantendeel is, hoe grooter de invloed 
van de omgeving moet wezen; deze doet zich ook reeds gelden in 
het zaad, ja zelfs van het oogenblik der bevruchting af. Misschien 
is wel de tijd van den groei van het embryo en die van het rijpen 
van het zaad de periode der grootste gevoeligheid . Zoo verder rede- 
neerende, komen wij tot het besluit, dat de overerving der eigen- 
schappen bij de zaden van een soort of variëteit voor een groot 
deel of misschien wel geheel afhangt van de levensomstandigheden 
der ouders en voorouders. Overvloed van voedsel speelt hierbij een 
groote rol : hoe meer voedsel, hoe meer afwijkingen ; dus zijn de 
planten, die de meeste variatie vertoonen, de ’t best gevoede, niet 
alleen gedurende die korte periode van groote gevoeligheid, maar 
gedurende heel het leven. Een eigenaardig licht werpt deze over- 
weging op alles wat wij onder selectie verstaan bij het uitkiezen 
van de beste exemplaren voor isoleering en het verbeteren van rassen. 
Dit zijn blijkbaar de ’t best gevoede individu’s, van ouder tot ouder ; 
selectie is dus het uitkiezen van de ’t best gevoede planten. 
Reeds werd boven de opmerking gemaakt, dat het niet mogelijk 
is door selectie in de Papaverbloem alle meeldraden in stampers te 
doen veranderen, of omgekeerd, het verschijnsel dezer zonderlinge 
afwijking geheel te doen verdwijnen. Tusschen die grenzen zijn 
alle schommelingen te beschouwen als ontstaan onder en beheerscht 
door uitwendige omstandigheden, en door deze overweging kunnen 
wij ons dus een duidelijke voorstelling vormen van hetgeen wij onder 
een constante, zich telkens herhalende speling moeten verstaan. De 
grenzen blijven onveranderd gedurende het geheele leven van deze 
reeds oude variëteit; daarbinnen is zooveel afwisseling als slechts 
denkbaar is, en bij de verste uitwijking naar de eene zijde naderen 
wij tot de soort, in tegenovergestelde richting tot het type van de 
variëteit. 
Terugkomende op het ontstaan van monstrositeiten, moeten wij 
in het oog houden dat twee verschillende typen zich vertoonen. De 
eene vormt een arme variëteit, de andere een rijke, de eerste doet 
een bepaalde afwijking zelden zien, de andere vaak, maar verschil 
in de grootte der anomalie is er anders niet. Zaaiproeven moeten 
ons leeren of wij met de eene of de andere soort te doen hebben, 
blijkbaar ontstaande door verschillende inwendige erfelijke factoren 
bij gelijke uitwendige omstandigheden. Het wordt dan duidelijk dat 
door selectie en zorgvuldige kweeking het verschijnsel kan worden 
