SPECIES AND VARIETIES. 
73 
versterkt of verzwakt, alweder binnen zekere grenzen, die niet kun- 
nen worden overschreden, zoodat het eene ras en het andere ras 
beide standvastig blijken. De arme rassen zijn weinig belangrijk, b.v. 
het verschijnsel van klem draai bij Valeriaan, bij Kaardebol en andere 
soorten van Dipsacus. Bij proeven met Dipsacus sylvestris, de Wilde 
Kaardebol, bleek duidelijk dat niet in de voornaamste plaats de 
selectie het middel is om het aantal monstrositeiten in een ras te 
doen toenemen, maar wel het te voorschijn roepen van daartoe gun- 
stige uitwendige omstandigheden. De kunst is nu om die juist te 
vinden, of liever, het geluk moet ons daarbij de hand bieden en 
meêhelpen. 
Veel meer dan bij Papaver vertoonen zich bij Kaardebol atavis- 
tische vormen. Bij soorten van Dianthus en andere gelukte het 
de monstrositeit tot een betrekkelijk hoog percentage op te voeren, 
bij soorten van Saponaria en Galium was elke poging vruchteloos; 
deze schijnen dus te behooren tot een even arm ras als Valeriaan, 
een zoogenaamd half-ras. 
In de tweede plaats noem ik het verschijnsel van bandvorming of 
fasciatie, een zeer veel voorkomend geval van monstrositeit. Bij 
sommige planten is het zoo zeldzaam, dat de bandvorming daar als 
een voorbeeld van een arm ras moet worden beschouwd, dat door 
de cultuur weinig rijker in afwijkingen te maken is ; andere planten 
daarentegen vertoonen het verschijnsel in ruime mate, vormen een 
rijk ras met 30 tot 40 en meer fasciatiën op 100 planten ; ik herinner 
slechts aan een van de oudste en meest bekende, de Hanekam, Celo- 
sia cristata. 
Wat kweekproeven met ata visten van band vormen leeren en onze 
voorstelling omtrent het wezen van een dubbel-ras of herhaalde 
speling nader bevestigen, is dit, dat bij de selectie niet alleen de 
uitwendige kenmerken in rekening moeten worden gebracht, maar 
ook de maat waarin de overerving heeft plaats gehad; ’t is niet 
alleen de vraag „hoeveel” maar ook „hoe ver”, en het komt ten slotte 
er op aan het erfelijk percentage te kennen in hoeveelheid en maat 
zamen. Om in deze tot een juiste uitkomst te geraken, is het kwee- 
keh van een groot aantal planten noodig, van duizende exemplaren. 
Nu is het duidelijk dat dergelijke proeven gemakkelyker te nemen 
zijn, naarmate de planten op jongeren leeftijd de gezochte verschil- 
len reeds gaan vertoonen; en wanneer wij nu weten dat het onder 
de Dicotylen geen zeldzaamheid is dat de kiemplant drie of meer 
zaadlobben vertoont in plaats van twee, dan is het aangewezen zulk 
een tricotyl individu te onderzoeken op het erfelijk percentage. Ook 
