74 
SPECIES AND VARIETIES. 
het omgekeerde komt voor en geeft eveneens zeer bruikbaar mate- 
riaal voor onderzoek ; syncotyl noemen wij de plant, als n.1. de twee 
zaadlobben zijn sa&mgegroeid tot één blad. Spoedig weten wij dan 
in welke richting de uitkomst onzer proeven ons voert; vertoonen 
drie zaadlobben zich onder veel kiemplanten zeldzaam, dan wijst dit 
heen naar een arm ras, in het omgekeerde geval naar een rijk of 
dubbel-ras. Polygonum Convolvulus en soorten van Silene geven ons 
voorbeelden van het eerste mef 1, 2, hoogstens 3 pCt. overerving, 
Hennep Clarkia en andere, met 40, soms 55 pCt. met drie zaad- 
lobben, van het tweede. Zij geven ons het type te zien van een 
echte, zich telkens herhalende speling; elk jaar ontstaan op dezelfde 
wijze de individus met of zonder de afwijking in weinig varieerende 
getallen. Of men het zaad neemt van de variëteit of van den atavis- 
tischen vorm, doet er niet toe, tusschen 0 en 100 wisselt het aantal ; 
die uitersten worden wel niet bereikt, maar soms gelukte het toch 
tot 86, ja tot 92 pCt. te komen. Een groot verschil alzoo met klem- 
draai en fasciatie, waar 30 tot 40 pCt. de hoogst te bereiken cijfers 
bleken; dit ontstaat echter niet als gevolg van den aard der mon- 
strositeit, maar wel door een verschil in de wijze van selectie, hier 
door het uitkiezen der beste exemplaren, daar door rekening te 
houden met het erfelijk percentage. 
Syncotylen komen zeldzamer voor dan tricotylen en behooren ge- 
woonlijk tot de weinig belovende half-rassen, b.v. Polygonum Con- 
volvulus, Raphanus , Oenothera glanca ; Centranthus en het eenjarig 
Bingelkruid daarentegen vertoonden met 55 pCt. het type van een 
rijker dubbel-ras, maar de beste van alle bleek de Zonnebloem te 
wezen. Prof. de Vries isoleerde door selectie een ras met 76, 81, 
89 pCt. Jaren voortgezet werd ééns 100 pCt. bereikt, maar bleek 
gemiddeld het aantal 80 — 90 pCt. te blijven en in de andere rich- 
ting te dalen tot 50 pCt., de waarde die ook bereikt zou zijn, indien 
geen selectie had plaats gehad. Bij selectie in tegengestelden zin, 
door het uitkiezen dus van de individu’s wier kinderen de afwijking 
het minst vertoonen, blijkt het even moeilijk een laag percentage te 
bereiken, als in omgekeerden zin een hoog cijfer; lager dan 10 pCt. 
gelukte niet, de afwijking is dus een innig, onafscheidelijk kenmerk 
der variëteit. 
Het bovenstaande, op klemdraai, bandvorming en afwijking der 
kiembladen betrekking hebbende, geldt voor meerdere, ja voor alle 
anomaliën; zij worden beheerscht door dezelfde wetten. Wij denken 
hier verder aan bonte bladeren, de meest variabele variëteit, aan 
allen bekend en toch het minst bekend wat haar erfelijkheid betreft, 
