80 
UIT DE GESCHIEDENIS VAN HET KONIJN. 
ven, vindt men bij Polybius, dus omstreeks het midden der 2e eeuw 
v. Chr. Toen kwamen ze reeds op Corsica voor; Strabo vermeldt, 
dat ze tijdens Keizer Augustus vreeselijk op de Balearen huis hielden, 
en volgens Plinius was dit zoo erg dat de bewoners om militaire hulp 
verzochten, daar zij met deze diertjes, die den bodem met hun gan- 
gen en holen ondermijnden, geen raad wisten. En deze, nood strekte 
zich uit over de geheele Oostkust van Spanje, ja zelfs tot Massilia 
(Marseille). Zeer waarschijnlijk zijn deze konijnen, op de Balearen 
althans, ingevoerde dieren, hetzij daar gebracht door een Iberischen 
volksstam, hetzij door de Romeinen. Op de Pithiusen, het toenmalige 
Ebuso, waren in tegenstelling met de Balearen, geen konijnen. De 
oude Iberiërs aten als uitgezóchte lekkernij de nog niet geboren foetus 
en ook de pas geboren diertjes, welke zij laurices noemden; deze ge- 
woonte en ook den laatstgenoemden naara hebben de Romeinen al 
weder van hen overgenomen. Deze hebben nu het konijn naar hun 
land overgebracht en reeds ten tijde der republiek werden door hen 
konijnen in zoogenaamde Leporariën gehouden, zooals reeds Varro 
aangeeft. Toch bleef nog altijd dit dier aan Spanje herinneren, hetgeen 
o. a. blijkt uit gouden en zilveren muntstukken uit den tijd van Ha- 
drianus: vóór een liggende vrouwenfiguur, die een olijftak draagt 
en met den linkerarm rust op de rots Oalpe, is een konijn afgebeeld; op 
de legende staat: Hispania. Ook KELLER(TieredesAltertums,Innsbruck, 
1887) kent afbeeldingen van konijnen, uitsluitend in betrekking tot 
Spanje. Alles wijst er dus op, dat het konijn als huisdier in de oud- 
heid geen groote rol heeft gespeeld, en dat het meer in hoofdzaak 
een karakteristiek kenmerk van Hispania, d. i. »konijnenland”, was. 
Daar moeten deze dieren dus vroeger een zeer belangrijke rol hebben 
gespeeld en dat zeker niet in het voordeel van dat land. Cattallus 
kent zelfs Spanje haast niet anders, dan als een land rijk aan konijnen, 
of aan konijnengangen. 
Hoe hebben de konijnen zich nu verder over Europa verbreid? 
Wij weten dit niet ; slechts eenige notities staan ons in dit opzicht 
ten dienste, maar deze staan in geenerlei verband met elkaar en in- 
gevoerde tamme konijnen verwilderen, losgelaten, zóó gemakkelijk en 
gelijken dan al spoedig zóó op de oorspronkelijk wilde konijnen, dat 
het moeilijk, zoo niet onmogelijk is, bepaalde besluiten te trekken. 
Merkwaardig is het, dat de naam „Cuniculus“ nagenoeg in alle cultuur- 
talen is overgegaan; alleen de Engelsche wijkt af en de Franschen 
hebben het oude conin of conil b.v. bij Rabelais, vervangen door het 
nieuwere Lapin (volgens Diez voor Clapin, volksuitdrukking : de duiker). 
Reeds in het begin der middeleeuwen laten de berichten omtrent 
