UIT DE GESCHIEDENIS VAN HET KONIJN. 
81 
de verbreiding van het konijn ons in den steek. Isodor van Sevilla, 
een Spanjaard, noemt het dier natuurlijk, maar alles wijst er op dat 
latere schrijvers, zonder het dier zelf te kennen, uit zijn Etymologieën 
hebben geput. Deze maakten immers de voornaamste wetenschap uit 
der vroegere middeleeuwen en men schreef doodeenvoudig een valsche 
opgave van zijn voorganger zonder critiek at. Zelfs bij Albertus Mag- 
nus vindt men een notitie, waaruit kan opgemaakt worden dat hij 
het konijn niet kende. 
Eerst in de latere middeleeuwen nam de teelt van tamme konijnen 
en de verbreiding der wilde langooren toe en zeer waarschijnlijk is 
het, dat deze beide richtingen met elkaar gepaard gingen. Ten eerste 
ging men in de kloosters tamme konijnen fokken, d.w.z. niet in 
hokken, zooals tegenwoordig de konijnenteelt wordt bedreven, maar 
in groote afgesloten ruimten omheind door muurwerk of door water. 
Deze dieren zijn immers voor zoo iets als aangewezen. Wij willen 
hieromtrent alleen citeeren. dat de abt wtbald van corwey in 1149 
konijnen uit Frankrijk liet komen, en dat nog wel 2 rammelaars en 
2 voedsters. Wel een bewijs dat hij het dier niet kende, want nu 
bracht hij de ontwikkeling en het gedijen in gevaar. Wij zouden 
liever één rammelaar en minstens drie voedsters genomen hebben. 
Langzamerhand begon men ook aan de wereldsche boven konijnen 
in parken te houden, voornamelijk ook om de dames een gemakkelijk 
jachtvermaak te verschaffen. 
De eerste proeven om het konijn te domesticeeren beperkten zich 
dus waarschijnlijk tot de meest bescheiden grenzen; men schiep niet 
een tam konijn, maar het werd half wild. En in het parkkonijn, 
zooals het tegenwoordig nog in de middelste provincies van Frank- 
rijk in omtuinde parken, enz. gehouden wordt, hebben we zonder 
twijfel den overgangsvorm te zien van het wilde tot het tamme 
konijn. 
Het wilde konijn schijnt zich niet zoo spoedig over Europa te 
hebben verbreid als men oppervlakkig wel zou meenen. Wel hoort 
men dat b.v. de „Hochmeister des deutschen Ordens” konijnen ten 
geschenke kregen, maar zij schijnen toen niet, althans niet in Oost- 
Pruisen, wild geworden te zijn. In het laatst der 12 de eeuw komen 
de eerste berichten van konijnen uit Engeland tot ons ; maar nog 
in 1309 moeten zij daar nog zoo zeldzaam geweest zijn, dat men 
voor een konijn denzelfden prijs moest betalen als voor een speenvarken. 
Tn 1407 hield men reeds konijnen op „dem Kaninchenwerder” in 
het Schweriner meer. Veel later (1684) hooren wij dat een zoon van 
een der Rostocker raadsheeren konijnen pootte in de Duinen van 
6 
