S2 UIT DE GESCHIEDENIS VAN HET KONIJN. 
Warnemüncle, waar ze al spoedig onnoemelijke schade aanrichtten. 
Heresbach kende circa 1570 geen wilde konijnen in Rijnland. Einde 
16e eeuw kende men ze ook niet in Sïlezië; want Paul Henntzner 
liet zich op zijn reis naar Engeland als merkwaardigheid een „Ka- 
ninchenwerder” van Koningin Elisabeth aanwijzen. Thans zijn er 
echter in Silezië sommige streken, waar ze verwoestend optreden. 
Op de Oost-Friesche eilanden hebben de konijnen ook een groote 
rol gespeeld, o.a. op Juist, waar zij reeds in 1699 waren en op Hel- 
goland reeds in 1596 op de duinen, die toen nog met het vasteland 
verbonden waren en op Borcum, waar zij, naar wij meenen, in 1824 
zijn uitgeroeid. Ook op de eilandengroep ten Westen van Ierland 
vindt men konijnen. 
Lezen wij reeds bij varro dat op Italiaansche eilanden, o.a. op 
het tegenwoordige Nisida, zeer veel konijnen gehouden werden, nog 
tegenwoordig vindt men deze dieren daar in buitengewoon groot 
aantal ; dit geldt voor zoo goed als alle eilanden rondom de Itali- 
aansche wateren. Zelfs het absoluut dorre Pelagosa, tusschen de 
Dalmatische en Italiaansche kust in de Adriatische Zee, wordt door 
wilde konijnen bewoond ; ook op Sicilië en op de naburige Lipa- 
rische eilanden, b.v. op Stromboli, vindt men ze. Daarentegen niet 
op Sardinië; ook de eilandengroep Cuniculariae van Plinius recht- 
vaardigt, volgens Cetty, dezen naam niet meer. 
Het schijnt dat de Romeinen de konijnen ook naar het Oosten 
hebben gebracht: men vindt deze dieren ook in de Grieksche Zee. 
Alles wijst er op dat de Romeinen de konijnen het liefst op eilanden 
uitpootten; zoo vindt men ze o.a. tegenwoordig nog op de Cycladen, 
maar uitsluitend op die eilanden, waar geen hazen zijn. En het 
grootere eiland Andros vindt men voor de ééne helft door konijnen, 
voor de andere helft door hazen bewoond. Zelfs bij Constantinopel in 
de Marmorazee was er, althans nog in 1809, een konijneneiland. 
Is tot dusver het uitpoten van konijnen op eilanden, duinen, enz. 
geschied in hoofdzaak ter wille van het edele jachtvermaak, in den 
tijd der ontdekkingstochten door de Europeanen verkreeg het konijn 
een bijzondere beteekenis. Men nam op die tochten konijnen meê en, 
landde men op een eenzaam, onbewoond en dor eiland, dan pootte 
men ze daar uit om eventueele schipbreukelingen daar het verblijf 
mogelijk te maken. De dieren vermenigvuldigen zich immers buiten- 
gewoon sterk, zoodat wie daar landden, van God en menschen ver- 
laten, overvloedig wild hadden. De Portugeezen zorgden reeds in zeer 
vroege tijden om deze menschlievende redenen voor de verbreiding 
van het konijn. Reeds de eerste kolonisator van Porto Santo en Ma- 
