UIT DE GESCHIEDENIS VAN HET KONIJN. 
83 
deiro, met name Perestrello, bracht hier heen reeds in 1418 konijnen, 
die echter later door hun groote verwoestingen de kolonie in gevaar 
brachten. Zij hebben zich hier tot een eigenaardig, geheel afwijkend 
ras ontwikkeld, het z.g. konijn van Porto Santo , dat tot nog toe 
bewaard is gebleven. Dit lokaal-ras is ongeveer de helft kleiner en 
lichter geworden en heeft een eigenaardige kleur; van boven is de 
pels roodachtig, van onderen vaalgrauw of loodkleurig. Dit Porto Santo- 
konijn is buitengewoon wild en paart zich niet met de tamme ko- 
nijnen, dus met haar oorspronkelijk eigen stam. Zulk een sterke 
afwijking ten gevolge van klimatische e.a. invloeden is zeldzaam. 
Ook op de Azoren (St. Miquel) zijn wilde konijnen. Op de piek 
van Teneriffe zijn zij klein en zeer schuw; zij graven daar ook geen 
gangen — dat zou in de lava niet mogelijk zijn — maar wonen in 
de talrijke spleten. Ook op Sint-Helena zijn wilde konijnen, terwijl 
de jonge dieren op Ascension van de landkrabben hebben te lijden; 
die op Tristan de Cunha zijn bijna verdwenen. 
In de Aequatoriaalprovincie beproefde Emin Pacha ze in te voeren ; 
in Zuid-Afrika hebben de Hollanders het uitpoten van konijnen op 
het vasteland steeds weten te verhinderen door strenge strafbepalin- 
gen. Alleen op de kleine eilanden in den inham bij Kaapstad heeft 
zich langer of korter tijd een kolonie wilde konijnen opgehouden. In 
Batavia wilden ze niet recht gedijen en nog niet zoo heel langgele- 
den kwamen ze slechts zelden in Japan voor; omstreeks 1896 echter 
had een soort van wilden speculatiegeest in konijnen zich van de Ja- 
panners meester gemaakt. 
Ongeveer een halve eeuw geleden bracht een Engelsch kolonist 
drie paar konijnen uit zijn vaderland naar Australië, waarschijnlijk 
wel met het welmeenend doel, wat meer leven te brengen in de on- 
metelijke grasvelden daar. Wat het gevolg geweest is, is algemeen 
bekend. Vrij van voortdurende vervolgingen van roofdieren en in het 
bezit van uitgestrekte graslanden hebben zij zich daar in korten tijd 
zóó vermenigvuldigd, dat ze tot een ware plaag geworden zijn. Alles 
hebben zij kaal gevreten en noodgedrongen hebben ze toen zelfs hun 
levenswijze veranderd, doordat zij niet zooveel meer graven, maar 
geleerd hebben in de knoestige stammen der Australische boomen 
tamelijk hoog te klimmen om de bladeren af te vreten. Alle midde- 
len heeft men beproefd om van die plaag verlost te worden; men 
heeft zijn toevlucht genomen tot vergift, men heeft zooveel mogelijk 
fretjes uitgepoot, maar alles te vergeefs. En in den laatsten tijd heeft 
men van den nood een deugd gemaakt: men vangt en doodt ze bij 
massa’s om ze zoo als slachtwaar in het groot vooral naar Engeland 
