UIT DE GESCHIEDENIS VAN HET KONIJN. 
te zenden. Ook op Nieuw-Zeeland zijn de konijnen zeer schadelijk 
geworden. 
In Amerika werden ze reeds tijdens garoilassos de la vega in 
de hoogvlakten van Peru gepoot, waar zij tot op den tegen woordigen 
tijd zich hebben staande gehouden, dobrizkoffer spreekt van het 
uitzetten van tamme konijnen in de pampas van Tucuman. De Fran- 
schen hebben het meermalen beproefd ze in de omstreken van San- 
tiago in Chili in te voeren, gelukkig echter, zegt philippi, tot nog 
toe zonder resultaat. In Noord-Amerika beproefden in 1613 de Hol- 
landers op het eiland Manhattan, waar zich thans New-York ver- 
heft, konijnen uit te poten; deze stierven echter tengevolge van het 
eten van schadelijke kruiden, die zij niet kenden. 
Op de Bermudas-eilanden zijn eenige eilanden door konijnen be- 
woond. 
Zoo hebben wij gezien, dat in den loop der tijden het konijn een 
cosmopolitisch dier is geworden. Overal heeft het den mensch verge- 
zeld en vindt men het in wilden en in tammen staat in bijna alle 
deelen der wereld, behalve in de koude landstreken, waar men ook 
wel beproefd heeft het in te burgeren, maar zonder succes. Maar men 
heeft niet alleen beproefd het konijn te temmen, men heeft het 
tot een nuttig huisdier trachten te maken. Het vleesch der tamme 
konijnen wordt vooral in Frankrijk, Belgie en Engeland in enorme 
hoeveelheden gegeten. Vooral naar Londen komen er ook uit ons 
land in de wintermaanden tallooze kisten met geslachte tamme ko- 
nijnen, waar ze gereeden aftrek vinden. Trots alle pogingen echter 
om het vleesch van konijnen ook in ons land en niet het minst in 
Duitschland als volksvoedsel bij uitnemendheid ingang te doen vinden, 
wijl men meent dat dit vleesch goedkooper te verkrijgen is dan 
eenig ander, is het toch nog niet gelukt, om de konijnenteelt op 
groote schaal bij ons in te burgeren. Eveneens is het gegaan met de 
technische aanwending van het haar der Angorakonijnen. 
Het haar van den haas werd reeds ten tijde der Romeinsche kei- 
zers als pilus leporinus aangewend tot het stoppen van kussens e. d. 
Dit gebruik verdween echter, toen de Romeinen van de „onbeschaafde” 
Germanen het aanwenden van ganzedons leerden kennen. In de 17e 
eeuw dook nu plotseling een variëteit van konijn op met veel lang en 
zacht haar of eigenlijk een soort wol: het Angora - of Wolkonijn . 
Ook van de teelt van dit konijn heeft men te groote verwachtingen 
gehad; in Frankrijk, o. a. in de omstreken van Lyon, werden fabrieken 
voor Angora wol opgericht, in 1792 was er zelfs een in Buttstadt, in 
Weirnar, maar het weefsel was tamelijk duur en, zoo het schijnt, niet 
