UIT DE GESCHIEDENIS VAN HET KONIJN. 
85 
duurzaam. Men castreerde zelfs de overtollige rammelaars, omdat 
men meende daardoor meer en langer haar te verkrijgen; maar wij 
gelooven niet, dat thans nog ergens op groote schaal Angorakonijnen 
gefokt worden om hun haar voor technische doeleinden te gebruiken. 
Wij zijn zoo ongemerkt gekomen bij de verschillende variaties, die 
zich zoo langzamerhand ontwikkeld hebben van het tamme konijn, 
door de hand des menschen. Want wij gelooven niet, dat deze varia- 
ties, zooals wij ze thans bij de liefhebbers van sportrassen aantreffen, 
alleen door klimatische invloeden in verschillende landen zijn ont- 
staan. Ware dat het geval, dan zou men deze afwijkingen toch ook 
nog tegenwoordig ergens in het vrild aantreffen, en geen enkele notitie 
van eenig natuurvorscher of reiziger in een of ander land spreekt 
hier van. Neen, evenals elk ander huisdier heeft het konijn als zoo- 
danig neiging om te variëeren. Zeer bekend is het o a., hoezeer het 
konijn tot l.eucisme (Albinisme) neigt; witte konijnen met roode oogen 
zijn immers zeer gewone verschijningen onder de tamme konijnen. 
Dit is zoo sterk, dat linnaeus uitsluitend witte konijnen schijnt ge- 
kend te hebben, want hij geeft bij de beschrijving van deze dieren 
aan: » zij zijn wit en hebben roode oogen”. 
Naast Leucisme treedt Melanisme op, terwijl de zilverkleur der 
hooggeroemde zilverkonijnen moet aangezien worden als een merk- 
waardige vermenging van Leucisme en Melanisme. 
Ook de fraaie Brandneuskonijnen vertoonen zeer schoon de verwant- 
schap tusschen Leucisme en Melanisme: bij donkerroode oogen zijn 
zij eerst volkomen wit; eerst wanneer zij grooter worden krijgen zij 
een zwarten of bruinzwarten staart, dan een zwarten vlek op de 
neus, later worden de voeten en eindelijk de ooren gekleurd. Hoewel 
deze kleurwisseling langzamerhand ontstaat, is zij zeer gemarkeerd 
en constant. 
Verder variëert bij het konijn nog het oor. Dit kan zoo verbazend 
in de lengte en breedte ontwikkeld zijn, dat tengevolge daarvan de 
vorm van den schedel een verandering ondergaat. Wij zien dit bij 
de Grafische, maar vooral bij de Eng elsche Hangoor- of Ramsk op konijnen. 
Eindelijk variëert het konijn sterk in grootte. Men vergelijke slechts 
het kleine, maar fraaie Hollandsche konijn met den Belgischen Vlaam - 
schen Reusl Heeft het eerste zijn ontstaan te danken in hoofdzaak 
aan lang voortgezette inteelt, omtrent het ontstaan van den laatste 
zegt darwin zeer terecht : „Tengevolge van den toevoer van rijkelijke en 
krachtige voeding, in verband met weinig lichaamsbeweging en ten- 
gevolge van voortgezette teeltkeus der zwaarste individuën, is het 
gewicht der grootere fokrassen meer dan verdubbeld.” 
