OVEE DE MODERNE INZICHTEN OMTRENT 
HET WEZEN DER ELEKTRICITEIT. 
DOOR 
Dr. G. J. W. BREMER. 
In het jaar 1759 werd door Robert Symmer omtrent het wezen 
der electriciteit een hypothese gesteld, die veel opgang maakte en 
tot voor betrekkelijk korten tijd nog algemeen gebruikt werd. Hij 
veronderstelde, dat er twee electrische vloeistoffen bestonden, die 
tegengestelde eigenschappen bezaten, in zoo verre, dat de deeltjes 
eener zelfde vloeistof elkaar afstooten, maar die van de tegengestelde 
vloeistoffen elkaar aantrekken. Zijn beide vloeistoffen in gelijke mate 
in een lichaam aanwezig, dan toont dit zich niet electrisch of, zooals 
Symmer het uitdrukte neutraal electrisch. Door wrijving worden de 
beide vloeistoffen gedeeltelijk gescheiden. Lichtenberg ( 1778) noemde 
de electriciteit, die glas krijgt bij wrijving met zeemleder, dat met 
tinamalgama bestreken is, positieve electriciteit, de andere de nega- 
tieve en zoo worden zij nog onderscheiden. 
Hoe een electrisch lichaam op een afstand kon werken op een 
ander, was een vraag, die aanvankelijk niet gesteld werd j\Ien wist 
door Coulomb, dat de werking omgekeerd evenredig was met de 
tweede macht van den afstand tusschen de lichamen en daarmede 
was men tevreden. 
Faraday begreep het eerst, dat door onderzoek kon blijken, of de 
stof tusschen de lichamen van invloed kon zijn op de electrische 
werking. Dit onderzoek is bekend gemaakt in de elfde reeks zijner 
verhandelingen, in de philosophical Transactions van 1838. Hierin 
zegt Faraday: 
>Ik begin nu de groote vraag over het specifiek verdeelingswr mo- 
gen te onderzoeken, namelijk te onderzoeken of de verschillende di- 
electrische stoffen werkelijk een invloed op den graad der door haar 
heen plaats hebbende verdeeling uitoefenen. Wanneer dit het geval 
7 
