98 
OVER DE MODERNE INZICHTEN OMTRENT 
was, dan scheen mij dit niet alleen hoogst gewichtig voor het verder 
begrip der wetten en resultaten der verdeeling, maar ook een nieuw 
en een zeer krachtig argument voor de door mij opgestelde theorie 
dat het geheel op een moleculaire werking berust, niet op een wer- 
king op merkbaren afstand.” 
Op twee manieren heeft Faraday de vraag onderzocht, lo. door 
middel van een bolvormigen condensator, waarbij hij ook als diëlec- 
trische stof het luchtledig kon nemen, 2o. door een eenvoudig toestel, 
dat men gemakkelijk kan namaken. De inrichting is deze: 
Plaat A is een geïsoleerde, op een bepaalde potentiaal geladen 
plaat. B en C zijn twee geheel gelijke, ook geïsoleerde platen, die 
ter weerszijden van A verschuifbaar zijn opgesteld. In een glazen 
flesch waren twee goudblaadjes geïsoleerd opgehangen. Het eene 
goudblaadje werd met de plaat B verbonden, het andere met de plaat 
C. De platen B en O verbindt men tijdelijk met den grond. Wordt 
A dan positief geladen, dan worden B en C door inductie negatief 
electrisch. Zijn B en C dan op gelijken afstand van A, dan hangen 
de goudblaadjes evenwijdig aan elkander, maar plaatst men nu een 
plaat van schellak of van zwavel tusschen A en B, of tusschen A en 
G dan trekken de goudblaadjes elkander aan. Men kan tegenwoordig 
de proef zoodanig wijzigen, dat men gemakkelijk de zoogenaamde 
diëlectrische constante van de stof kan bepalen. Daarvoor laadt men A 
zeer doelmatig met een zuil van Zamboni. B en C worden met de 
tegenovergestelde kwadrantenparen van een electrometer van Thom- 
son verbonden. Zoodra men nu een plaat zwavel of een andere diëlec- 
trische stof tusschen A en B of tusschen B en C brengt, ziet men 
den vleugel van den electrometer afwijken en wel in dezelfde rich- 
ting als wanneer men de platen, waartusschen de diëlectrische stof 
geschoven is, dichter bij elkaar gebracht had. Schuift men nu deze 
platen verder uit elkaar, dan kan de vleugel weer in den vroegeren 
stand terug gebracht worden. Men beoordeelt de afwijking van den 
vleugel door weerkaatsing van licht op een aan den vleugel beves- 
tigd spiegeltje. Meet men nu de afstanden, die de beide platen B 
en C van A hebben en de dikte van de schijf der diëlectrische stof, 
die tusschen een der platen en de plaat A geschoven was, dan kan 
men daaruit ge makkelijk de diëlectrische constante van die stof be- 
palen. Deze verschilt nu naar gelang van den aard der stof, hetgeen 
beteekent, dat de electrische werking met verschillende intensiteit 
door even dikke lagen van verschillende diëlectrische stoffen heen gaat. 
Hiermede was door Faraday bewezen, dat werkelijk de diëlectrische 
stof tusschen de lichamen de electrische kracht overdraagt. Door max- 
