HET WEZEN DER ELECTRICITEIT. 
103 
Noemt men N het aantal electronen per volume-eenheid, u de ge- 
middelde snelheid van hun warmtebeweging en I de gemiddelde vrije 
weglengte, terwijl a de bovengenoemde constante is, dan is volgens 
Drude k = Vs a N 1 u. 
Ook voor de electrische geleiding speelt de warmtebeweging een 
rol en is de lengte van den vrijen weg van invloed. Zoo lang toch 
nog geen electrische kracht op het metaal werkt, is de beweging der 
electronen volkomen ongeregeld, naar alle richtingen vliegen zij in 
gelijke mate heen en weer. De electrische kracht brengt hierin zekere 
orde, terwijl onder haar invloed bewegingen volgens de richting der 
kracht iets meer voorkomen (misschien maar zeer weinig, dat hangt 
van de grootte der kracht af) dan bewegingen in andere richtingen. 
Men kan het ook zoo zeggen, dat bij de bestaande onregelmatige 
beweging nog een bepaalde snelheid in die richting, een stroomsnel- 
heid gekomen is. Gelukt het deze te berekenen, dan kan men hier- 
uit gemakkelijk het aantal electronen afleiden, die per tijdseenheid 
en per vlakte-eenheid gaan door een vlakte-element, dat loodrecht 
staat op de electrische kracht. Om een uitdrukking voor den elec- 
trischen stroom te krijgen, moet men dan dit aantal electronen met 
de lading e van één electron vermenigvuldigen en dan krijgt men 
ten slotte, bij deeling door de grootte der electrische kracht zelve, den 
gevraagden geleidings-coëfficient o-. 
Men vindt dan a z=: - 4 Bij vergelijking van deze formule met 
die van k, ziet men, dat beide den factor N I u bevatten. De groot- 
heden N en I zijn waarschijnlijk in de afzonderlijke metalen zeer 
verschillend. Deelt men k door o- dan vallen zij weg en de verhouding 
£ — (^) 2T bevat slechts grootheden, die afhankelijk zijn van de 
bijzondere eigenschappen der metalen. Het is dus Drude werkelijk 
gelukt, van de gelijkheid der verhouding i bij verschillende metalen 
rekenschap te geven, hetgeen Lorentz als een der schoonste uitkom- 
sten van de electronentheorie beschouwt. Zijn formule toont verder, dat 
de waarde j evenredig met de absolute temperatuur toeneemt, het- 
geen met de waarnemingen in overeenstemming is. 
Bij de beoordeeling van dit resultaat moet men niet uit het oog 
verliezen, dat men zonder de electronentheorie in het minst geen 
grond zou kunnen zien voor den samenhang van de beide gelei- 
dingsvermogens. 
Dr. Ketner heeft in zijn opstel hierboven genoemd, p. 81, melding 
gemaakt van een zeer belangrijke verhandeling van J. J. Thomson, 
waarin het bewijs geleverd is dat een electrisch geladen voorwerp bij 
