108 
ZONNEVLEKKEN IN HAAR VERBAND MET 
nevlekken en regenval, tusschen zonnevlekken en cyclonen; zoo is 
zij bezig te ontstaan omtrent het verband tusschen die allen en de 
protuberancen. 
Maar laat ons niet vooruitloopen. In Herschel’s tijd was men op 
lange na nog niet zoo ver ; er mogen toen prachtige statistieken be- 
staan hebben van de golving der tarweprijzen in Engeland, prachtige 
reeksen van langen tijd voortgezette waarnemingen der zonnevlek- 
ken waren er geenszins. Herschel’s suggestie gaf er den stoot aan. 
Een kwart eeuw later was men door Schwabe’s waarnemingen reeds 
zoover, dat een periode van omstreeks elf jaar in het meer of minder 
voorkomen van zonnevlekken vast stond. Zoo werd deze metereologische 
kwestie hare oplossing een eind nabij gebracht. 
Wederom een kwart eeuw later maakten Sabine, Lamont en nog 
vele anderen, er een magnetische van. Zij constateerden een duidelijk 
samenvallen van afwisselingen in de kracht van het aardsch mag- 
netisme met de meerdere of mindere uitgestrektheid der vlekken, op 
de zon waargenomen. En ook dit is, om met Sir Norman Lockyer 
te spreken, in onze telegraphische dagen niet maar een vrome opinie, 
die niemand belang inboezemt ; want als de storingen van de mag- 
neetnaald zeer sterk zijn en een maximum bereiken, dan heeft men 
moeite om van Londen naar Brighton te seinen. 
Nog een bewijs voor het meer dan »ideally useless« zijn van een 
gezet waarnemen der zonnevlekken, gaf in 187*2 eene mededeeling 
van Dr. Meldrum, directeur van het, sedert Royal Alfred Observatory 
gedoopte, observatorium op Mauritius; hij toonde aan dat het aantal 
wrakken, dat op Mauritius aandreef en het aantal cyclonen, dat in 
den Indischen Oceaan voorkwam, in staat stelde om te weten of men 
in een maximum- of in een minimumtijdperk van zonnevlekken 
verkeerde, dat minstens het eerste samenviel met een maximum van 
cyclonen. 
1847 — 51 werd gekenschetst door een veelvuldig voorkomen daarvan, 
1852 — 57 door betrekkelijke kalmte, 
1858 — 63 » veelvuldig voorkomen, 
1864—69 j> een afnemen en 
1869 — 72 » een toenemen. 
En het voorkomen van wrakken deelde in dat regelmatig dalen 
en stijgen. 
Poey, die kort daarop de uitkomsten publiceerde, waartoe hij door 
zijne onderzoekingen in Fransch Guyana was gekomen, constateerde 
een dergelijk samenvallen: het jaar, waarin een maximum van stor- 
men in het westelijk halfrond voorkwam, viel, zoo dan wel niet 
