118 
DE HERTEN VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
onderste helft vaal bruingeel. De kleur neemt echter wel eens zulk 
een donkere tint aan, dat het op het eerste gezicht geheel zwart gelijkt. 
De hoektanden zijn bij beide geslachten aanwezig en de traangroeven 
zijn langwerpig en zeer diep. De wijfjes hebben dezelfde kleur als 
de mannetjes; de jongen zijn gewoonlijk lichter. 
Het Maleische waterhert bewoont Sumatra, Banka en Borneo; op 
nogal verschillende plaatsen. Op Sumatra komt het zoowel in de vlakke 
kustbosschen als in de bergwouden, 2000 voet boven de oppervlakte 
der zee, voor. In Deli is het talrijk en houdt zich daarbij voorkeur 
op in het zonnige, jonge woud en de boschrijke alang-alang velden, 
ofschoon het er ook in het dichte bergwoud voorkomt. „Bij de alang- 
alang-branden”, zegt dr. Hagen, „is het er in de door de maan ver- 
lichte nachten bij, om de zoutachtige asch op te lekken”. Op Borneo 
vindt men het alleen in de met hoog bosch bedekte lage en vlakke streken. 
Dit hert leeft niet gezellig in kudden of troepen, maar bijna altijd 
alleen, zelfs zelden, en alleen in den bronstijd, bij paren, terwijl het 
uit dien hoofde ook overal slechts in klein aantal wordt aangetroffen, 
omdat zij zich zoover verspreiden. Het wijkt door deze bijzonderheden 
en door de neiging om waterrijke en moerassige plaatsen tot verblijf 
te kiezen, van de andere soorten af. 
Het Maleische waterhert is een schuw en vlug dier; het laat een 
doordringend, schril, ver klinkend geschreeuw hooren, „zóó akelig, dat 
het u, als men er dichtbij is, door merg en been gaat”, zegt dr. Ha- 
gen, en verhaalt dan hoe een heer, op zekeren nacht in de duisternis 
naar huis gaande, zóó schrikte van het geschreeuw van zoo’n hert, 
dat vlak bij hem opeens den weg overstak en hem zijn akelig „Hil” 
als ’t ware in de ooren schreeuwde, dat hij door een beroerte getrof- 
fen neerviel en eenige dagen later stierf. 
Om zijn vleesch wordt dit hert ijverig vervolgd, ofschoon het veel 
minder smakelijk is dan dat van Cervus russa, daar het grover, dro- 
ger en minder geurig is. De Europeanen maken ijverig jacht op hem, 
de inboorlingen vangen hem op Sumatra in groote rotan-strikken, 
waarmede zij een grooten hal ven cirkel afzetten en ze daarheen drijven. 
Jong gevangen kunnen zij, in het bijzonder de koe, zeer tam wor- 
den, zoodat zij uit de hand eet en vrij rondloopt. 
Behalve als het Maleische waterhert, is dit hert nog bekend onder 
de namen Roesa, zooals de Maleiers van Sumatra’s oost- en westkust 
het noemen. De Bandjereezen, in het zuid-oostelijk gedeelte van 
Borneo, noemen het Mindjangan banjoe of Mindjangan ajer; de 
Dajakkers van den Bejadjoe-stam Badjang, en die langs de hoogere 
gedeelten der Doeson-rivier, Takajo. 
