120 
DE HERTEN VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
HET TIMOREESCHE HERT. 
( Cervus russa, Timoriensis , Muil.). 
Dit is volmaakt gelijk aan het Moluksche en komt voor op Kam- 
bing, Poeloe Samauw, Rotti en Timor. De bewoners van westelijk 
Timor (de eigenlijke Timoreezen) en die van Poeloe Samauw of de 
zoogenaamde Koepangneezen, noemen het Loesa, de Rottineezen Noesa, 
een verbastering van Roesa (hert). 
»Zooals ons gewoon hert«, zegt Muller, ^tegenwoordig nog slechts 
menigvuldig is in die streken van Europa, waar het beschermd wordt, 
treft men op Java de herten slechts in zulke oorden talrijk aan, welke 
tot jachtplaatsen der inlandsche grooten bestemd zijn. Zoodanige 
jachtplaatsen bestaan gewoonlijk in uitgestrekte vlakten en zacht 
golvende landstreken, hier en daar van dalen doorsneden, welke met 
wild hout bewassen zijn, terwijl het meer effen land eeniglijk met het 
hoog ópschietende alang-alang bedekt is, hetwelk jaarlijks in het 
droge getijde wordt afgebrand, ten einde door de jonge halmen den 
herten een beter voedsel te verschaffen en hen daardoor uit den om- 
trek aan te lokken. 
»Die jachten hebben steeds te paard plaats. De jager berijdt zijn 
ros zonder zadel of dekkleed, rent het uitgedreven wild in snellen 
galop na, tot hij het ter zijde is ; dan trekt hij zijn zwaard, dat IV 2 
Rijnl. voet lang is, houwt het dier in nek of rug tot het valt en dan, 
snel van ’t paard springend, snijdt hij het onder het prevelen der 
woorden: „in den naam van God”, de keel af, opdat het bloed uit 
het lichaam stroome en het vleesch niet onrein worde voor den recht- 
gelovigen Moslem.” 
Op Borneo worden de herten, in plaats van met den houwer, met 
hand- of werpstrikken als een lasso gevangen. Op Timor en omliggende 
eilanden komen de herten meer in kleine troepen verspreid voor en 
worden zij in den regel met den kogel gedood, daar in die streken 
schier elke inlander in het bezit is van een geweer. Ook op Amboina 
worden zij veelal geschoten of in ’t water gedreven en met behulp 
van kleine bootjes gevangen. Jn die oostelijke streken zijn zij echter 
veel minder menigvuldig dan in de grootere westelijke landen. Het 
talrijkst troffen wij hen aan in het zuid-oostelijk gedeelte van Borneo. 
DaaT is de jacht op herten het bijzonder privilegie van den Sultan 
en diens broeder, den Rijksbestuurder. Op geringen afstand van het 
dorp Palloe lampê, in de Lawut-landen, hebben wij in de uitgestrekte 
alang-alang vlakten meer dan eens kudden van 50 tot 150, ja zelfs 
