122 
DE HERTEN VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
De Maleische naam is Kiedjang , Kiedang of Kidhang, bij de Soen- 
daneezen op Java Kidjang en Mintjac, de Bejadjoe-Dajakkers noemen 
het, naar zijn sterk geschreeuw, Karahau. Dr. Hagen zegt, dat de 
Maleiers in Deli hem Ketjang noemen en merkt, wat zijn geschreeuw 
betreft, op: »Een bronstige bok en ook een geit kan dikwijls uren lang 
op één en dezelfde plaats in het bosch staan, om zijn vreeselijk ge- 
schreeuw te laten weerklinken, dat klinkt alsof een mensch uit alle 
kracht en uit volle borst We-we-we roept. Men kan niet begrijpen 
dat dit kleine hert zulk een geluid kan voortbrengen. Gedurende den tijd 
dat hij dit geschreeuw laat hooren, schijnt hij alle voorzichtigheid uit het 
oog te verliezen; want zoodra ik en mijn jager dit geschreeuw in de nabij- 
heid van mijn huis hoorden, konden wij ons zonder haast gereed ma- 
ken, op de plaats toesluipen en dan legden wij het dier ook altijd neer. 
»De kidjang vervangt in den archipel eigenlijk onze ree”, zegt 
Muller. » Hij leeft altijd gepaard, zelden ontmoet men hem alleen en 
even zelden 3 a 4 bij elkaar, die alsdan steeds uit een familie bestaan. 
Daarentegen merkt dr. Hagen op, dat hij, volgens zijn weten, altijd 
alleen leeft. 
Zijn 1 efste verblijfplaatsen zijn de voorbergen, de voorbosschen, het 
lage hout in de vlakten of hoog en dicht alang-alang. De jonge hal- 
men daarvan en van andere soorten, de bladeren van Euphorbiacae 
en Malvacae, Tiliacae en Urticae, maken zijn voedsel uit. In den 
morgen treft men hem het meest etend aan. 
De kidang is schuw en heeft een scherp gehoor en een fijnen reuk . 
Men jaagt hem met ’t geweer, in de ochtend- of avonduren, op hem 
loerend, of op den dag met behulp van drijvers en honden. De inlan- 
ders vangen hem in strikken en netten. De aangenaamste jacht is 
hem te paard en met honden alleen na te zetten. Dit is vooral een 
sport van de inlandsche grooten. Wordt hij opgedreven, dan tracht hij 
het naastbij zijnde struikgewas te bereiken. Komt men hem te dicht 
nabij, dan tracht hij door zijdelingsche sprongen en onverwachte slin- 
geringen in den loop zich te redden. Baat dit niet of is hij vermoeid, 
dan poogt hij door plotseling duiken te ontkomen, zoodat paarden en 
honden over of langs hem heen snellen; dan rijst hij oogenblikkelijk 
op en tracht zij- of rugwaarts te vluchten. Dit duurt zoo, tot hij afge- 
mat is. De volwassen mannetjes verdedigen zich ook dan nog woe- 
dend met de scherpe hoektanden en verwonden daarmeê dikwijls de 
honden erg; ook schopt hij gevoelig met de achterpooten. 
Jong gevangen is hij wel tam te maken, doch men moet hem steeds 
opgesloten houden, daar hij nooit de neiging naar de wildernis ver- 
liest. Hij hecht zich ook niet aan menschen, zooals herten. 
