134 
MIYOSHl’S ATLAS VAN JAPANSCHE PLANTEN. 
de hangende takken geplaatst het geheel uiterst sierlijk doen zijn. 
Ook zij heeft eenige verscheidenheden en het vermoeden schijnt 
gewettigd dat deze alle van de meer gewone Prunus Aliqueliana 
afstammen. 
Om de tegenstelling zoo groot mogelijk te maken, volgt op de 
pruimen en kersen de Japansche Iris. De vijfde plaat geeft ons 
daarvan een groep in vollen bloei. Het is de reusachtige soort die 
thans ook bij ons in kweekerijen en tuinen zoo bekend is en I. 
Kaempferi of Lus laevigata Kaempferi genoemd wordt, al naar ge- 
lang men haar als een eigen type, dan wel als een variëteit van de 
Laevigata beschouwt. Het is. een wilde plant van de vochtige berg- 
streken van Midden- en Noordelijk Japan. De bloemen varieeren 
sterk in kleur, van blauw door rood naar bruin, en zij bereiken de 
aanzienlijke grootte van 30 Cm. Een zoo’n bloem overdekt dus een 
geheele bladzijde van ons Album en meer dan dat. Daarbij komt, 
dat de bloemen niet zelden rond van vorm zijn, inplaats van driestralig 
zooals de gewone Irissen. Zij hebben dan vier of vijf bloembladeren, 
zooals men dit trouwens in de bij ons gekweekte typen dikwijls zien 
kan. De meeldraden, die normaal slechts ten getale van drie aanwe- 
zig zijn, zijn niet zelden dubbel in aantal en dus zes, een geval dat 
als atavisme beschouwd wordt en dat in de onderzoekingen van 
Heinricher reeds vroeger door mij besproken is. Deze Duitsche ge- 
leerde, aan wien het gelukte geheel zestallige, regelmatige Irisbloe- 
men te maken, eenvoudig door selectie uit de bijna onafzienbare 
vormenreeks die de natuur aanbiedt, ziet hierin een bewijs dat 
het geslacht Iris afstamt van andere lelieachtige gewassen, die een 
bloemdek van zes gelijke slippen en zes meeldraden bezitten. De 
Iris Kaempferi levert een schitterende bevestiging van deze conclu- 
sie, maar de grenzen van hare variabiliteit zijn nog op verre na 
niet voldoende bestudeerd om haar reeds als een volledig bewijs te 
kunnen gebruiken. Zulk eene studie is trouwens geenszins gemak- 
kelijk, zooals wel daaruit blijkt, dat de bekende Iristuinen te 
Horikiri niet minder dan 300 a 400 variëteiten aan te wijzen 
hebben. Hieronder mogen hier genoemd worden de grootbloe- 
mige typen, de vormen met zes gelijke slippen van het bloem- 
dek, die dus het typische verschil van kelk en kroon van onze 
gewone lischbloemen missen en daardoor aan Heinnchers eerste ver- 
eischte voor een erkenning als atavisten voldoen, de Hanakatsumi 
met sterk vergroote stempelbladeren en de minst fraaie typen met 
bloemen, die levenslang gesloten en knodsvormig blijven. Ook witte 
variëteiten komen voor. 
