RECHTSHANDIGHEID. 
145 
van de alsdan vrijere ligging van het hart en de gunstigere ligging 
van de maag, op de rechterzijde slapen, maar ook hier worden allicht 
oorzaak en gevolg dooreen gehaald. 
Ten slotte blijft nog een theorie over, waarbij men uitgaat van 
de overweging dat, indien aanvankelijk wapenen ontbraken, een van 
de oorspronkelijkste wijzen van vechten het werpen met steenen zal 
zijn geweest. Daar niet overal geschikte steenen voorhanden zijn, zou 
men een voorraad op den eenen arm hebben meegenomen, waardoor 
de andere tot werpen bestemd werd. Men weet voorts, dat in den 
steentijd de eerste wapenen uit aan de hand aangepaste steenen 
bestonden, waarmede men op elkander lossloeg. Ook de latere steenen 
strijdbijlen waren beter met eene hand te gebruiken, ook al omdat 
men daarmede dan verder naar voren kon reiken. Wanneer men ook 
bedenkt, dat vaak de eene arm noodig was om zich ergens aan vast 
te houden, bij voorbeeld aan een boomtak, dan zijn er aanleidingen 
genoeg om het gebruik van één arm begrijpelijk te maken. 
Om, bij voorbeeld, de steenen mede te dragen bezigde men weldra 
een korf, welke door de gewoonte ten slotte steeds met dezelfde 
hand bewaakt zal zijn geworden. Ook de strijdsteenen en andere 
wapenen zullen voor de eene hand beter passen dan voor de andere. 
Men zou dus kunnen aannemen dat ongeveer de helft dier oermen- 
schen rechtshandig en de andere helft linkshandig was. 
Het voordeel om met de rechterhand het strijdwapen bij het ge- 
vecht te voeren, volgde uit het meer naar links gelegen zijn van 
het hart. Wie dus toevallig den rechterarm gebruikten, liepen in het 
gevecht niet zoo gauw zulke gevaarlijke en doodelijke wonden op, als 
diegenen, die de linkerhand gebruikten en daardoor meer kans 
voor verwondingen van het hart liepen. Dientengevolge gingen 
meer linkshandigen te gronde, vaak zelfs voordat zij nakomeling- 
schap hadden, waardoor de rechtshandigen hunne gewoonte 
om rechts te vechten, alsmede hunne voor de rechterhand pasge- 
maakte wapenen meer aan hunne nakomelingschap konden overerven. 
Het was dus van belang voor de linkshandigen om ook rechts te 
leeren vechten en zoodoende werd de rechtshandigheid ten slotte 
algemeen . 
Wanneer men bedenkt, dat bij wilde volken zelfs grove verwon- 
dingen goed genezen, dan behoefde de verwonding van de rechterlong 
niet steeds doodelijk te zijn, terwijl een zoodanige verwonding links 
allicht het hart en daarmede het leven treffen kon. 
Het spreekt wel van zelf dat, waar eenmaal de rechterhand was uit- 
gekozen, die zelfde hand, wegens besparing van tijd en moeite, als 
10 
