158 
SPECIES AND VARIETIES. 
<ien voet, den bladsteel in het midden hebben; Waterlelie en O. I. 
Kers zijn bekende voorbeelden hiervan en een analogon als afwijking 
is de bekervorm, dien de bladeren soms aannemen bij Tilia, Magnolia , 
enz. Enkele Linden zijn bekend, die telken jare honderden beker- 
vormige bladeren dragen, o.a. een bij de Lage Vuursche. Deze af- 
wijking ontstaat ook hier, doordien de twee lobben van den hart- 
vormig ingesneden voet aaneengroeien; de randen er van raken 
elkaar bij de gewone bladeren van de Linden niet en, om nu toch 
te kunnen samengroeien, moet een bekervorm worden aangenomen. 
Wat als regel bij Nymphaea en Tropaeolum te zien is, vinden wij 
hier als anomalie, waaruit wij mogen besluiten dat gewone schild- 
vormige bladeren op dezelfde wijze ontstaan zullen zijn. WatBeker- 
planten als Nepenthcs en Sarracenia en ook wat ons Biaaskruid, 
Utricularia , te zien geven, is iets dergelijks. 
Bloemen op bladeren komen zelden voor, maar ook hier geldt 
weer: wat bij sommige planten een soortkenmerk is ( Helwingia 
rusciflora) is bij andere een uitzondering ( Hordeum trifurcatum 
draagt bloemen op de kroonkafjes). Meer voorbeelden zijn te geven, 
maar hier overbodig. Algemeen zien we soortkenmerken optreden 
als een afwijking in andere geslachten en onder zulke omstandig- 
heden, dat elke gedachte is uitgesloten aan een langzame evolutie 
uit een nuttigheids-oogpunt. Dan blijft geen andere verklaring over 
dan het ontstaan door mutatie en, wat voor de abnormale gevallen 
ons dan de juiste beschouwing blijkt zal het zeker wezen voor de 
normale. Mutatie, in enkele gevallen waargenomen, geeft ons een 
aanwijzing tot goed begrip van het ontstaan der soortkenmerken. 
Aan het einde dezer uitvoerige uiteenzetting, wensch ik nog eenige 
mededeelingen te doen over een hypothese over periodieke mutatiën, 
waarmede de schrijver het hoofdstuk „Mutations” besluit. Zoo weinig 
opwekkend tot proefondervindelijk onderzoek als het geloof is aan 
een evolutie die in het planten- en dierenrijk ontstaan zou door 
langzame, trapsgewijze en nauwelijks zichtbare veranderingen, zoo 
krachtig aansporend tot waarnemen en proefnemen is de ervaring 
dat door mutatie een hoogere uit een lageren vorm ontstaat ; daarbij 
komt dan de verzekerdheid, dat wat de Oenothera heeft doen zien 
ook bij andere planten is voorgekomen, nog voorkomt en voorkomen 
zal. Hoe zullen wij dat kunnen zien? Noem met lamarck het ont- 
staan der soorten een natuurlijk verschijnsel, geloof aan darwins 
uitspraak dat wetenschappelijk onderzoek ons dat leeren zal, de uit- 
komst zal zijn dat wij door ondervinding gaan inzien dan alleen ons 
doel te kunnen bereiken, wanneer wij, den schrijver van ons boek 
volgende, waarnemingen en proefnemingen gaan doen in de vrije 
