162 HET Z.G. KARTOGRAFISCH ONDERZOEK DER ONWEDERS. 
vig zomeronweer, vooral in verband met zekere heerschende rneenin- 
gen, die nog algemeen verspreid zijn omtrent de voortbeweging van 
onweders. 
Voordat ik overga tot de beschrijving der resultaten van het on- 
derzoek, moge hier een korte aanduiding volgen van wat men onder 
kartografisch onderzoek van onweders te verstaan heeft. 
Zooals de naam reeds aanduidt, is het een onderzoek van onweders 
op de landkaart en wel in het bijzonder een onderzoek naar de uit- 
gebreidheid en den vorm van het onweergebied en de voortbewe- 
ging der buien in dat gebied, drie elementen, waarvan men zich 
zonder dat onderzoek op de kaart geen juiste voorstelling kan vormen. 
Het kartografisch onderzoek begint dan met het aanteekenen van 
den juisten tijd, waarop een zeker, tot het onweer behoorend ver- 
schijnsel, het eerst op verschillende stations werd waargenomen. 
Trekt men dan lijnen over die plaatsen, waar gelijke tijden bij staan, 
dan geven deze aan, waar een zeker verschijnsel het eerst werd waar- 
genomen. 
Welk verschijnsel zal men daarvoor kiezen? 
Bij de eerste pogingen om een onweer op de landkaart te vervol- 
gen, probeerde men lijnen te trekken over die plaatsen, waar gelijk- 
tijdig de eerste donder gehoord werd, doch het bleek spoedig, dat 
deze lijnen geen juiste voorstelling van de zaak gaven omdat de af- 
stand, waarop de eerste donderslag gehoord wordt, niet voor alle sta- 
tions dezelfde was en door allerlei bijkomende omstandigheden, voor- 
namelijk door de verschillende windrichtingen, welke vóór de bui 
heerschten, op het eene station de donder b.v. eerst gehoord werd, 
wanneer de bui nog slechts 2 KM. verwijderd was, terwijl op het 
andere station reeds op 15 KM. van de bui donder werd gehoord. 
Men kreeg dus van het front van de bui een onjuiste afbeelding. 
Wij kunnen bij deze gelegenheid niet in bijzonderheden de verdere 
geschiedenis van het kartografisch onderzoek nagaan en moeten ons 
dus bepalen tot de mededeeling, dat men later er toe overging lijnen 
te trekken over die plaatsen, waar het gelijktijdig begon te re- 
genen, waardoor men wel een juist beeld verkreeg van de plaats, 
den vorm en de uitgebreidheid van het onweersfront der buien. Deze 
lijnen kregen den naam van regenfronten . 
Met behulp van deze regenfronten kon men dan gemakkelijk 
nagaan : 
lo. Of en hoe, d.w.z. in welke richting en met welke snelheid een 
onweer zich voortbewoog; 
2o . Over welk gebied het onweer zich uitstrekte, d.w . z . waar het 
