HET Z.G. KARTOGRAFISCH ONDERZOEK DER ONWEDERS. 177 
brengen in den toestand van den dampkring boven het onweersge- 
bied. Het labiele evenwicht is verbroken, de verschillende luchtlagen 
worden tijdens het onweer door de hevige bewegingen vermengd en 
met het intreden van stabiel evenwicht houdt het onweer op. Komt 
nu een andere bui bij het terrein, waar een bui uitgewoed is dan 
vindt deze geen voedsel en moet alzoo uitsterven. Eerst na langeren 
tijd kan de hoofdvoorwaarde voor het ontstaan van een onweder, 
labiel evenwicht der onderste luchtlagen, opnieuw optreden en kan 
een opkomende bui opnieuw voedsel vinden. 
Het is hier de plaats om nog op een andere merkwaardigheid bij 
de buien van 2 September te wijzen. Het betreft nl. den invloed 
van de groote stroomen en waterplassen op den loop en de ontwik- 
keling der onweders. Juist in het gebied der drie groote rivieren 
Rijn, Waal en Maas zien wij die eigenaardige complicaties in den 
loop den regenfronten . Juist in het stroomgebied van den Gelderschen 
IJsel treden drieërlei buien op, die onafhankelijk van elkaar blijven. 
Hier is het, dat de rivier de grensscheiding vormt tusschen de drie 
gebieden van de buien YI, YII en VIII, zooals een blik op de kaart 
onmiddellijk doet zien. Rij bui VIII zien wij ook, dat het laatste 
regenfront grootendeels met de Overijselsche Vecht en de Regge 
samenvalt. Bij bui VI loopt het laatste regenfront over het stroom- 
gebied van de Regge en de oude IJsel werd door deze bui nog 
overgetrokken toen zij buitengewoon hevig was. De regenfronten van 
de buien I, III, IV en V eindigen nabij de groote rivieren. Toch 
zal men hier den tegenwerkenden invloed, dien de rivieren schijnen 
uit te oefenen, in vele gevallen tenminste, en die reeds door vele 
meteorologen aangenomen is, ï) met dien verstande, dat zwakke 
buien niet over de groote rivieren komen, onder zekere reserve moe- 
ten aanvaarden. De zware onweders schijnen de rivieren wel te 
kunnen passeeren, zooals b. v. de Zuid-Limburgsche bui, die gemak- 
kelijk over de Maas trok, bui VI, die, zooals ik reeds zeide, den 
Ouden IJsel kon passeeren en de buien I en II, die al de Zeeuw- 
sche en Zuid-Hollandsche stroomen overtrokken, terwijl daarentegen 
boven de Biesbosch de buien afgebroken werden, zoo zelfs dat de 
landstreek ten NO van de Biesbosch on weervrij wordt. En tenslotte 
wijs ik op den eigenaardigen loop van het regenfront van 19 uur 
langs de Zuiderzeekust, alsof het onweer bij de nadering van deze 
groote watervlakte zijn loop vertraagt. In het algemeen wordt aan- 
genomen, dat groote wateroppervlakten en rivieren voor onweers- 
0 Zie o. a. het straks genoemde werk van Dr. gockel, pag. 189, 
12 
