184 
OVER HET SPINNEN DER INSECTEN. 
door snelle beweging van vleugels en pooten zich aan een dreigend 
gevaar kunnen onttrekken. Het doel van het spinnen is in de eerste 
plaats het bevorderen van veiligheid, het verschaffen van bescherming. 
Gaan wij thans na, hoe de larve haar spinvermogen gebruikt om 
zich aan gevaren te onttrekken. De eenvoudigste wijze van spinnen 
is natuurlijk het te voorschijn brengen van een enkelen draad. Zulk 
een draad kan, tijdig aangewend, voor de larve een kostbaar veilig- 
heidskoord worden. Er bestaat n. 1. in de insectenwereld een zeer 
verbreid en doelmatig middel om onraad te ontvlieden. Raakt men 
het insect aan, of stoot men onverwachts tegen de plant, waarop 
het zich bevindt, zoo laat het zich plotseling onbeweeglijk, als dood, 
wegvallen tusschen het groen of de ruigte omlaag. Is na eenigen 
tijd het gevaar geweken, dan herleeft het weer en vindt gemakke- 
lijk hetzij dezelfde, hetzij eene andere voedselplant terug. Verliest echter 
de jeugdige larve den struik of den boom, waarop zij leeft, dan zal zij, 
klein en zwak, doorgaans weinig kans hebben om een stengel of 
stam te vinden, waarlangs zij weer tot haar voedsel kan terugkee- 
ren en zal zij derhalve groot gevaar loopen om ten onder te gaan. 
Toch laten schier alle jonge rupsen, als plotseling onraad dreigt, zich 
vallen ; doch zij stooten op hetzelfde oogenblik met groote snelheid een 
spindraad uit, die hen aan het blad of aan het takje, waarop zij 
zaten, blijft verbinden. Een poosje later ziet men dan de kleine 
dieren weder met bek en pooten langs dezen draad opklauteren en 
sain et sauf naar hun verlaten plaatsje terug keeren. Jonge, ook pas 
uit het ei gekomen rupsen maken niet zelden van hetzelfde middel 
gebruik om de plaats te verlaten, waar zij gelijktijdig met vele 
anderen zijn »uitgekipt«, en verspreiden zich op deze wijze over den 
voedselvoorraad. De vaardigheid om zulk een draad uit te stooten 
gaat in den regel bij oudere, minder hulpelooze dieren te loor. Som- 
mige soorten, vooral bij de spanrupsen, behouden de geschiktheid om 
zulke hechtdraden voort te brengen echter gedurende de geheele 
larveperiode. Na het lange, dunne lijf met de achterpooten en de 
naschuivers aan een takje of een bladrand te hebben vastgeklampt, 
stellen zij de voorpooten buiten gebruik, doch verbinden te zelfder 
tijd, zekerheidshalve in dezen wankelbaren ruststand, het takje of 
den bladrand nog door een korten draad met den kop. Vooral voor 
de op boomen of struiken levende soorten, die halfvolwassen op hare 
voedselplant het barre jaargetijde moeten doormaken, is zulk een 
veiligheidsmaatregel geene overbodige weelde. Zelfs langdurig vasten 
doet de geschiktheid om zulke draden te produceeren niet verdwijnen. 
Ik onderzocht eens omtrent dit punt in Januari eenige rupsen van 
den vliervlinder, wier hechtingsdraden een paar centimeter lengte 
