186 
OVER HET SPINNEN DER INSECTEN. 
kleed met dennennaalden, bladfragmenten, stukjes grashalm, etc. De 
rups zelf komt slechts met het voorste deel van haar lichaam buiten 
hare woning en sleept dezen »zak((, als de slak haar huis, overal met 
zich mede, terwijl zij zich bij onraad daarin geheel terugtrekt. Wa- 
terbewonende larven, gelijk meest alle kokerwormen, gebruiken voor 
hare kokers zandkorrels en andere kleine voorwerpen uit de omge- 
ving. Tinea pelleonella L., eene mot die in onze woningen voorkomt, 
houwt haar huisje te onzen koste van wol, pelsharen en soortgelijke 
bestanddeelen . Zij verschaft tevens een interessant voorbeeld voor 
de wijze, waarop de kokertjes en zakjes, indien zij te klein zijn ge- 
worden, eene vergrooting kunnen ondergaan. Uitbreiding in de 
lengte geschiedt gemakkelijk genoeg door het aanspinnen van een 
verlengstuk, verwijding echter schijnt moeielijker. De miniatuurrups 
lost evenwel dit vraagstuk zeer rationeel op: zij bijt haar huis in 
de lengte open en zet »handig« eene nieuwe reep in de scheur. 
Reeds noemden wij zooeven een voorbeeld, waarbij het spinver- 
mogen de larve van dienst was om eene te gladde oppervlakte met 
draden te bedekken, ten einde haar een voldoend houvast voor de 
pooten te verschaffen. Ofschoon deze wijze van spinnen in de natuur 
weinig wordt waargenomen, schijnt zij toch van vrij algemeene ver- 
breiding te zijn. Plaatst men verschillende soorten van rupsen op 
den bodem van een vat met gladde wanden, dan ziet men weldra 
verscheidene van haar bezig om zich naar boven te werken door 
eene reep van den wand te bespannen en zich aldus een beklim- 
baren weg aan te leggen. In tal van gevallen passen de larven ook 
dit middel toe bij de vervelling. De rupsen die vrij op boomen en 
struiken leven bespinnen tegen den tijd, dat zij de huid afwerpen, 
de plaats waar zij zich bevinden en grijpen zich in het aldus ge- 
vormde draadwerk stevig vast. Bij de vervelling toch verliezen de 
meeste voor korteren of langeren tijd het bestuur over de pooten en 
zouden daardoor gevaar loopen de voedselplant kwijt te geraken, 
indien niet de loslatende, oude huid veilig met blad of tak verbon- 
den bleef. Een aardig voorbeeld van een voortdurend bespinnen van 
den af te leggen weg verschaft de rups van den hierboven genoem- 
den grooten weerschijnviinder, die onder het langzaam voortkruipen 
onophoudelijk bezig is haar pad over bladeren en takjes te belijmen 
met oovormige spindraadlussen. Doet men pogingen om haar gang 
te bespoedigen, dan ziet men haar kop soms met verbazende snel- 
heid zich heen en weer bewegen, ten einde aldus den aanleg van 
een weg te verhaasten. 
Ten slotte willen wij nog wijzen op een zonderling gebruik, dat 
de rupsen van sommige Zuid-Amerikaansche dagvlinders van hare 
