BENJAMIN FRANKLIN. 
215 
vens; die leeren dat in N.-Amerika de huizen, van bliksemafleiders 
voorzien, meestal geen schade ondervinden van het inslaan van den 
bliksem, terwijl andere zonder die afleiders in zulke gevallen vernield 
worden of in brand geraken. 
Bijna zijn geheele leven lang heeft franklin over zijn groote ont- 
dekking den bliksemafleider nagedacht en gecorrespondeerd. Lang is 
ook gestreden over de vraag, of de laatste van een spitse punt of 
van een knop moest voorzien zijn. Fiianklin stond het eerste voor. 
Op het paleis van den koning van Engeland werden de gepunte 
stangen vervangen door stangen met knoppen en dit werd franklin 
gemeld, die zich toen te Parijs bevond. Hij antwoordt : »If I had a 
wish about it, it would be that he had rejected them altogether as 
ineffectual. For it is only since he thougt himself and family safe 
from the thunder of Heaven, that be dared to use his own thunder 
in destroying his innocent subjects«. Men schreef 1777 en wij be- 
grij pen, waarom franklin den Engelschen koning des hemels bliksem 
toewenscht. 
Eet zou ons te ver voeren, om alle proeven en beschouwingen over 
electriciteit, die franklin in zijn brieven mededeelt, te vermelden. 
Van belang is het evenwel eenigszins nauwkeurig den theoretischen 
grondslag aan te geven, die hij aan de electriciteitsleer gaf. 
Zijn klassieke theorie is langen tijd de leidsvrouw geweest bij het 
onderzoek en is eigenlijk eerst in onze dagen fundamenteel door max- 
well en lorentz gewijzigd, hoewel zij reeds vroeger belangrijke ver- 
anderingen onderging. 
Franklin nam aan, dat elk lichaam een gemiddelde hoeveelheid, 
zijn natuurlijk deel, electriciteit of electrisch vuur bevatte, hetwelk ver- 
schillend kon zijn voor verschillende lichamen. Die electriciteit was 
een uiterst fijne stof, die zich in de ruimte tusschen de poriën van 
de lichamen bevond. In dien normalen toestand vertoonden de laatste 
geen electrische verschijnselen. Wreef nu een persoon A, op was 
staande, dus geïsoleerd, een glazen buis, dan ging er electriciteit 
van A op het glas over. Het laatste had dan een hoeveelheid electri- 
citeit, die grooter was dan het gemiddelde, terwijl die van de eerste 
geringer was. Franklin had de gelukkige gedachte, om A negatief 
en het glas positief geëlectriseerd of geladen te noemen. Een tweede 
persoon B, die met zijn hand het glas dichtgenoeg naderde, werd positief 
electrisch geladen; ondersteld, dat hij ook geïsoleerd was. De over- 
maat van electriciteit, die de positieve lading te weeg bracht, achtte 
franklin niet in de poriën van het lichaam, maar op de oppervlakte 
er van aanwezig, een electrischen atmosfeer vormend. 
