BENJAMIN FRANKLIN. 
223 
en aan den koning van Engeland, om het tot werkelijkheid te doen 
worden. Dit zou echter nooit plaatsvinden. »Our Assemblycc, schreef 
hij weldra »were not inclined to show any approbation of the plan 
of union ; yet I suppose they will take no steps to oppose its being 
established bij the government at home«. Ook dat bleek een illusie. 
Het Engelsche ministerie verwierp het voorstel, omdat het te veel 
macht en invloed verleende aan de vertegenwoordigers van het volk 
in de Koloniën. De scheiding tusschen Engeland en de Amerikaansche 
Koloniën ware wellicht zoo al niet voorkomen dan toch verschoven 
naar later tijd, als het Moederland het nog altijd beperkte zelfbestuur 
volgens franklin’s denkbeelden had toegestaan. 
Brittanië ondervond het spoedig, dat het bestuur over zulke Kolo- 
niën ook plichten oplegde en geen sine cure was. De nationale militie 
der kolonie was niet opgewassen tegen de Franschen, die het land 
van het Noorden uit bestookten. Generaal Washington moest het 
fort Necessity overgeven en naar Yirginië met zijn troepen terug- 
trekken. Engelsche troepen onder generaal braddock kwamen in 1755 
tegen de Franschen ageeren. Niettegenstaande de krachtige onder- 
steuning van franklin, die in een kritiek oogenblik voor transport- 
wagens zorgde, mislukte de expeditie. Alleen aan de militaire talen- 
ten van den jeugdigen Washington gelukte het de rest der Engelsche 
troepen — de generaal was gesneuveld — behouden terug te brengen. 
De schrik sloeg allen om het hart. franklin, die sedert 1753 de 
belangrijke post bekleedde van postmeester-generaal van alle Noord- 
Amerikaansche Koloniën, trad weder krachtig handelend op. Hij 
wist een bill aangenomen te verkrijgen, die een mililie van vrij- 
willigers in het leven riep. Het Engelsche ministerie verwierp later 
die bill en dankte de landmilitie af; de Engelsche troepen moesten 
de provincie verdedigen. In gevolge een opdracht van de Algemeene 
Vergadering ging franklin persoonlijk naar de Noordwestelijke grenzen, 
om met het oog op de Indianen, die steeds in moeilijke omstandig- 
heden invallen deden, de oprichting van een reeks forten tot stand 
te brengen. 
Spoedig keerde franklin uit het Noorden terug. De Algemeene 
Vergadering kon den wakkeren verdediger der volksbelangen niet 
lang missen. Samenwerking van allen was thans, nu de oorlog op de 
grenzen woedde, meer dan ooit noodig. Maar de groot-grondbezit- 
ters wilden geen belasting betalen van hunne eigendommen en de 
gouverneurs steunden hen, terwijl de Algemeene Vergadering haar 
recht, om die belastingen op te leggen, wilde erkend zien. De laatste, 
ten einde raad, besloot zich met een verzoekschrift tot den ko- 
