232 
BENJAMIN FRANKLIN. 
franklin’s dood — 17 April 1790 — geschreven. Zoo bleef de groote 
man tot op het laatst een wakkere strijder voor de rechten van den 
mensch. Hij viel in den letterlijken zin van het woord met de wa- 
pens in de hand. Reeds doodelijk getroffen door de verraderlijke 
kwaal, stond hij nog op de bres, waar het de verdediging der vrij- 
heid gold. 
Stil wilde hij het tooneel van zijn werkzaam leven verlaten. On- 
gemerkt kon hij het niet doen. Zelden heeft het heengaan van één 
mensch zulk een algemeene deelneming verwekt, als hier het geval 
was. De voorzitter van de »Philosophical Society « van Philadelphia 
herdacht franklin in een Latijnsche eulogie. Het congres der Ver- 
eenigde Staten, toen te New-York zitting houdend, nam met alge- 
meene stemmen het voorstel van het lid madison aan, om voor één 
maand den rouw aan te nemen als teeken van vereering der nage- 
dachtenis »of a Citizen whose native genius was not more an orna- 
ment to human nature than his various exertions of it have been 
precious to Science, to freedom and to his country.c Toen het doods- 
bericht Parijs bereikte, nam mirabeau met zijn onstuimige welspre- 
kendheid het woord, aldus spiekend: franklin is dood! Het genie, 
dat vrijheid gaf aan Amerika en stroomen licht over Europa uitstortte, 
is teruggekeerd tot den boezem der Godheid. De wijze, op wiens 
bezit twee werelden aanspraak maken, die de geschiedenis der weten- 
schappen en der staten elkander betwisten, neemt een der hoogste 
plaatsen onder de menschen in. Te lang hebben de politieke macht- 
hebbers slechts den dood vermeld van mannen, die alleen groot waren 
in hunne grafredenen. . . de volken behoeven voortaan slechts rouw 
te dragen over hunne weldoeners.... De Oudheid zou altaren opge- 
richt hebben voor dezen sterveling, die, hemel en aarde omvattend 
met zijn diepen en ruimen geest, zoowel den donder als de tyrannen 
ten onder wist te brengen. En toen mirabeau voorstelde, om voor 
drie dagen den rouw aan te nemen, stonden de la rochefoucauld en 
lafayette op om het voorstel te ondersteunen, dat onmiddellijk met 
algemeene stemmen aangenomen werd. 
franklin had op het graf zijner ouders een marmeren plaat laten 
leggen met een eigenaardig opschrift. In 1827 werd aan zijn nage- 
dachtenis nog een treffende hulde gebracht. De burgerij van Boston 
richtte op het graf zijner ouders een zuil op van graniet, waarin 
franklin’s oorspronkelijke inscriptie gegraveerd is en daaronder de 
volgende regels: 
»The marble tablet, bearing the above inscription, Having been 
dilapidated by the ravages of time, A number of citizens, Enter- 
