DE KOL VAN HET VETWEEFSEL BIJ DE 
WARMBLOEDIGE DIEREN. 
DOOR 
C. A. PEKELHARING. 
De studie der levende natuur ontleent voor een niet gering deel 
haar bekoorlijkheid aan de telkens weer den onderzoeker verrassende 
wijze waarop de eigenschappen van de het levende lichaam samen- 
stellende bestanddeelen in dienst gesteld zijn ten behoeve van het 
geheel, waardoor een samenwerking bereikt wordt in het belang van 
het individu, ja van de soort, die hoe meer het gelukt in de kennis 
daarvan door te dringen, des te meer de bewondering van den waar- 
nemer opwekt. Vergelijkt men het samenstel en de verrichtingen 
der levende wezens met werk door menschenhand gemaakt, dan is 
men geneigd ook hier, als bij al wat de menscli vervaardigt, een 
doel te onderstellen en een doelmatigheid van inrichting te vinden, 
die hemelhoog verheven is boven hetgeen ook van de grootste men- 
schelijke kunstvaardigheid verwacht kan worden. Maar het bewon- 
derend genot wordt niet kleiner en doet niet minder den mensch 
tegelijker tijd zijn eigen onmacht beseffen en de natuur eerbiedigen 
en liefhebben, wanneer men, in bescheidenheid erkennend geen recht 
te hebben om van met een doel geschapen wezens te spreken, be- 
denkt dat de veelheid der levende organismen op aarde onmogelijk 
zou zijn, wanneer niet alle hulpmiddelen waarvan zij, in den onop- 
houdelijken strijd om het bestaan, voordeel kunnen trekken, zooveel 
mogelijk gebruikt werden. Men kan nauwelijks aannemen dat een 
bijzonderheid van de inrichting, die nutteloos is voor den drager, 
niet tegelijkertijd schadelijk zou zijn, al was het alleen omdat alle 
deelen van het organisme aanspraak maken op een aandeel in het 
voedsel, dat niet nutteloos kan worden besteed zonder gevaar van 
vermindering der weerbaarheid. Zoo wordt dan ook wel door ieder, 
ook door hen die geheel afzien van de teleologie in den eigenlijken 
16 
