BIJ DE WARMBLOEDIGE DIEREN. 
248 
hoeveelheid wordt het gevonden in het weefsel dat er zijn naam 
aan ontleent, het vetweefsel, waarmede ik mij nu uitsluitend wil 
bezighouden . 
Het uiterlijk van dit weefsel is aan ieder, door eigen aanschou- 
wing, bekend. In het vleesch dat wij als voedsel gebruiken, d. w. z. 
om en tusschen de spieren, bevindt zich, nu eens meer, dan eens 
minder van een witte of lichtgele zelfstandigheid, die bij kamertem- 
peratuur — • wij spreken dan van koud vleesch — tamelijk vast is, 
maar bij verwarming week wordt. Wanneer men dit weefsel met 
het mikroskoop onderzoekt, blijkt het bijna geheel uit ongeveer bol- 
vormige cellen te bestaan, waartusschen men fijne draden en een 
groot aantal bloedvaten kan vinden. Bij het gebruik van de noodige 
hulpmiddelen kan men aantoonen, dat elke cel een uiterst dunnen 
wand bezit, waardoor een glanzende, uit vet bestaande droppel om- 
sloten wordt, die van den celwand slechts gescheiden is door een 
laagje protoplasma, zoo dun dat het moeite kost het zichtbaar te 
maken, behalve op de plaats waar de celkern gelegen is ; wordt de 
celkern in profiel gezien, dan vindt men hier een sikkelvormige op- 
hooping van korrelig protoplasma. 
Ook deze cellen nu kan men, zoo men wil, als klieren met een 
„interne secretie” beschouwen. Want zij scheiden het vet dat zij be- 
vatten af, zoodat het in de bloedsbaan komt, zoodra het organisme 
daaraan behoefte heeft. Het vetweefsel vormt een voorraadschuur, 
waaruit, ten dienste van allerlei levensverrichtingen, geput wordt, 
indien het voedsel niet in voldoende mate in de behoeften voorziet. 
Hierin is zeker wel de oorspronkelijke en ook de voornaamste functie 
van dit weefsel gelegen. Maar bij de warmbloedige dieren wordt 
van de eigenschappen van dit weefsel nog op geheel andere wijze 
een zeer nuttig gebruik gemaakt, waardoor juist uitkomt hoe alle 
eigenaardigheden van de cellen, waaruit het organisme is opgebouwd, 
zooveel mogelijk dienst doen in het belang van het geheel. 
Vooreerst doet het vetweefsel dienst om steun te geven, waartoe 
het door zijn smedigheid en elasticiteit bij uitstek in staat is, zonder 
de bewegelijkheid der deelen te belemmeren, zoolang het niet een 
al te groote ruimte voor zich in beslag neemt. Ieder kent het beeld 
van den door ziekte of gebrek uitgeputte. Het zijn niet alleen de 
spieren die, dun en machteloos geworden, den indruk veroorzaken 
van verval. De oogen zijn diep in de oogkassen weggezonken, omdat 
het vet, waardoor bij den gezonde de oogbol gesteund wordt, grooten- 
deels verdwenen is — de huid van het ingevallen gelaat, van de 
handen, is vol rimpels en plooien — de knokige armen en beenen zijn 
