244 
DE ROL VAN HET VETWEEFSEL 
zooals men het, zeker niet om schoonheid aan te duiden, uitdrukt, 
vel over been. Erger is het, dat ook sommige inwendig gelegen or- 
ganen, in het bijzonder de nieren, die bij den behoorlijk gevoeden 
mensch door een flinke laag vet omhuld en gesteund worden, gevaar 
loopen te verschuiven en daardoor gehinderd te worden in hunne ver- 
richtingen. 
Deze bezwaren van het verlies van vet zijn echter zeker van zeer 
veel minder belang dan die, welke met een geheel andere rol van 
het aan de oppervlakte van het lichaam gelegen vetweefsel samen- 
hangen. Het onder de huid gelegen vet is een zeer gewichtig hulp- 
middel om het lichaam voor schade te behceden, wanneer het zich 
moet beveiligen tegen een te groot verlies van warmte. 
Bij de hoogere gewervelde dieren, de vogels en de zoogdieren, zijn 
de levensverrichtingen zoodanig geregeld, dat de lichaamstemperatuur, 
ondanks alle wisseling van de temperatuur der omgeving, steeds, op 
geringe schommelingen na, dezelfde blijft, in tegenstelling met de 
lagere vertebraten, die nu eens kouder, dan weer warmer zijn, al 
naarmate de temperatuur van de omgeving, waarin zij zich bevinden, 
lager of hooger is. 
De temperatuur van het lichaam hangt af, aan den eenen kant 
van de warmte die daarin, tengevolge van de stofwisseling, ontwik- 
keld wordt, aan den anderen kant van de afkoeling, waaraan het, 
door uitstraling en geleiding van warmte naar buiten, is blootgesteld. 
Er is dus bij de dieren met een standvastige temperatuur, de zoo- 
genaamd warmbloedige dieren, evenwicht tusschen de ontwikkeling 
en het verlies van warmte. Door tweeërlei middelen kan dit even- 
wicht, ondanks de wisselingen in de temperatuur der omgeving, in 
stand gehouden worden, zoowel door veranderlijkheid van den eenen 
factor, de vorming, als van den anderen, het verlies van warmte. De 
natuur gebruikt beide middelen te gelijker tijd, maar niet in gelijke 
mate. De ontwikkeling van warmte is alleen mogelijk door verbruik 
van bestanddeelen van het lichaam, waarin, om uitputting te ontgaan, 
zoo spoedig mogelijk weer door voedsel moet worden voorzien. 
Indien nu, bij daling van de temperatuur der omgeving, in de eerste 
plaats door een verhoogde ontwikkeling van warmte tegen daling 
van de lichaamstemperatuur gestreden moest worden, zouden, niet 
alleen in de koude, maar ook in de gematigde luchtstreek, zeer hooge 
eischen aan het voedsel en aan de spijsverteringsorganen gesteld 
worden. Bovendien gaat de ontwikkeling van warmte in het lichaam 
steeds met andere levensverrichtingen gepaard. Die zouden dus ook 
telkens grooter en kleiner moeten worden, niet naarmate van de 
