BIJ DE WARMBLOEDIGE DIEREN. 
247 
De dagelijksche ervaring leert dat, bij menschen en dieren, het 
vet onder de huid, ook bij een lage temperatuur van de omgeving, 
week en dus vloeibaar blijft. Het is de moeite waard, na te gaan, 
op hoe merkwaardige en toch betrekkelijk eenvoudige wijze het vet- 
weefsel er op ingericht is gedurende het geheele leven week te 
blijven, ook op die plaatsen waar het het meest aan afkoeling bloot 
staat en dus gevaar loopt vast te worden. Het middel is in de samen- 
stelling van het vet gelegen. 
Het vet van verschillende diersoorten is niet van zoo verschillende 
samenstelling als men bij een oppervlakkig onderzoek wel zou kun- 
nen meenen. De verschillen in kleur, reuk en smaak, waardoor men 
b.v. het vet van het varken van dat van het rund en van het schaap 
kan onderscheiden, hangen niet van het vet zelf af, maar van andere 
bestanddeelen die in het vetweefsel, trouwens in geringe hoeveel- 
heid, voorkomen. Van de samenstelling van het vet zelf zijn de ver- 
schillen afhankelijk, die men in de vastheid van het tot kamertem- 
peratuur af gekoelde vet waarneemt. 
Het vet in de vetcellen is niet een enkele stof, maar bestaat, 
althans bij de overgroote meerderheid der zoogdieren, uit een meng- 
sel van vetten, waarvan er drie, stearine, palmitine en oleine, ge- 
heel op den voorgrond komen, alle drie zoogenaamde esters van 
glycerine, die in het eerstgenoemde met stearinezuur, in het tweede 
met palmitinezuur, in het laatstgenoemde vet met oleinezuur ver- 
bonden is. Zuivere stearine en palmitine zijn bij kamertemperatuur 
geheel vast, oleine daarentegen is dan vloeibaar. Mengsels van de 
drie smelten te gemakkelijker, naarmate zij rijker zijn aan oleine. 
Men heeft daarom in de temperatuur, waarbij een vetsoort smelt, 
een maat om het gehalte van dat vet aan oleine te beoordeelen . Men 
kan echter ook langs een geheel anderen weg, nauwkeuriger, de in 
een vet aanwezige hoeveelheid oleine bepalen, door gebruik te maken 
van het vermogen van oleine om jodium te binden. Jodium vertoont, 
in chloroform opgelost, een violette kleur. Voegt men nu een weinig 
van zulk een oplossing bij een oplossing van oleine in chloroform, 
dan verdwijnt de kleur, omdat het jodium in het vet wordt opgenomen 
en vastgelegd . Aangezien nu stearine en palmitine dit vermogen niet 
bezitten, heeft men een methode kunnen vinden om, door de hoeveel- 
heid jodium te bepalen die door een zekere hoeveelheid van een vet 
gebonden wordt, met een redelijke nauwkeurigheid na te gaan, hoe 
groot het gehalte van dat vet is aan oleine. 
Zoo is nu gebleken, dat niet alleen bij verschillende diersoorten, 
maar ook op verschillende plaatsen van het lichaam bij hetzelfde 
