BIJ DS WARMBLOEDIGE DIEREN. 
249 
Terwijl bij deze zeedieren nagenoeg al het vetweefsel, waarover 
liet organisme te beschikken heeft, onder de huid is opgehoopt, vindt 
men bij de op het land levende zoogdieren en bij de vogels een 
belangrijk gedeelte daarvan in de borst- en vooral in de buikholte, 
als aanhangsels van de daarin gelegen organen, de ingewanden. Hier 
heerscht een gelijkmatige temperatuur en heeft het vet geen betee- 
kenis als een middel om de geleiding van warmte naar buiten te 
beperken. Ook doet het wel hier en daar, maar volstrekt niet overal 
waar het voorkomt, dienst als een middel om organen te steunen. 
De diensten, die wij nu besproken hebben, kan men als nevendiensten 
beschouwen. Men vindt er een voorbeeld in van de wijze, waarop 
door het organisme partij getrokken wordt van de, al naar de om- 
standigheden eenigszins gewijzigde, eigenschappen der weefsels, waar- 
uit het is opgebouwd. De algemeene, en zeker ook de oorspronke- 
lijke beteekenis van het vetweefsel, die het ook bij de dieren waarbij 
van een regeling der lichaamswarmte geen sprake is bezit, is die 
van een voorraadschuur. 
Wanneer gesproken wordt van de voeding van een dierlijk orga- 
nisme als geheel, dan denkt men daarbij gewoonlijk aan een werking 
met tusschenpoozen. Nadat een zekere hoeveelheid voedsel is opge- 
nomen, wordt een gevoel van verzadiging bespeurd en er moet 
eenige tijd, soms, zooals bij den mensch, van enkele uren, soms ook 
vrij wat langer, verloopen, voordat de neiging naar voedsel zich 
opnieuw openbaart. Men denkt dan echter niet aan de voeding, in 
den eigenlijken zin van het woord, van de bestanddeelen van het 
lichaam, maar aan de spijsvertering. De bestanddeelen van het lichaam 
hebben onophoudelijk voedsel noodig. Alles wat leeft, iedere levende 
cel van ons lichaam, is in voortdurende beweging en verricht steeds 
arbeid, zoo niet op een voor ons onmiddellijk zichtbare wijze, dan 
toch zóó, dat wij ons langs een omweg van de uitkomsten daarvan 
kunnen overtuigen. Zoo wordt er, om slechts één voorbeeld te noemen, 
altijd door, zoo lang het leven duurt, dag en nacht warmte ontwik- 
keld. Niet altijd evenveel en niet door alle organen gelijkmatig, 
maar men mag toch veilig aannemen, dat, althans bij de dierlijke 
wezens, leven en ontwikkeling van warmte onafscheidelijk aan elkaar 
verbonden zijn. Zonder twijfel heeft er ook verbruik van warmte, of 
althans van arbeidsvermogen in welken vorm dan ook, in de dierlijke 
cellen plaats, ten behoeve van het opbouwen van hoogst ingewik- 
kelde verbindingen, maar daarmede gaan toch altijd ontledingen, 
waarbij arbeidsvermogen vrij komt, gepaard, welk arbeidsvermogen 
zich, ten slotte althans, voor het grootste deel in den vorm van warmte 
