BIJ DE WARMBLOEDIGE DIEREN. 
251 
regelen te nemen om te zorgen dat de voorraadschuur niet al te zeer 
wordt uitgeput. 
Het is duidelijk dat de omvang van het vetweefsel, de vulling van 
de stapelplaats, afhangt, aan den eenen kant van de hoeveelheid vet 
die in een zekeren tijd uit de vetcellen in het bloed overgaat, aan 
den anderen kant van de hoeveelheid die er uit het voedsel aan wordt 
toegevoerd. Maar niet zoo eenvoudig is de vraag te beantwoorden,, 
weike bestanddeelen van het voedsel het zijn, waardoor aan de vet- 
cellen vet geleverd wordt. 
Het meest voor de hand ligt wel de onderstelling dat het in het 
voedsel bij menschen en dieren nooit geheel ontbrekende vet zelf, 
uit het spijsverteringskanaal opgenomeir, voorzoover het niet terstond 
door het organisme wordt verbruikt en tot koolzuur en water ont- 
leed, in het vetweefsel tot nader order wordt afgezet. Zoodra men 
echter het vraagstuk wat meer van nabij beziet, blijkt het wel dat 
het zich door zulk een onderstelling maar niet terstond laat oplossen. 
Een paard en een koe, die op dezelfde weide hun voedsel vinden, 
daarmede dus dezelfde vetten opnemen, zetten in hun vetcellen niet 
hetzelfde vet af Bij het paard is het weeker, bevat het meer ole'ïne, 
dan bij het rund. Een veel grooter bezwaar nog vindt men, als men 
let op de ervaring bij het vetmesten van dieren. Daarbij wordt voor- 
eerst het verbruik van vet in het lichaam zooveel mogelijk beperkt: 
de dieren worden in een warmen stal gebracht en verhinderd veel 
lichaamsbeweging te maken. Maar om de, zooals ieder weet, in 
korten tijd aanzienlijke ophooping van vet te verklaren, is vermin- 
dering van het verbruik niet voldoende. Er wordt blijkbaar een groote 
hoeveelheid nieuw vet aangevoerd. Toch wordt het doel niet bereikt 
door de dieren met veel vet te voederen, maar door een voedsel te 
geven dat zeer rijk is aan koolhydraten, meel, aardappelen, enz. 
Men heelt wel gemeend de uitkomst aldus te kunnen verklaren. 
Het organisme heeft, zoo was dan de redeneering, voor zijn verrich- 
tingen, naast eiwit, stikstofvrije stoffen noodig en kan daarvoor zoo- 
wel van koolhydraten als van vetten gebruik maken. Wanneer nu 
het voedsel rijkelijk koolhydraten levert, kan het lichaam daarmee 
volstaan. Al is er nu ook maar weinig vet in het voedsel, dan kan 
dit toch, omdat het geheel ongebruikt gelaten wordt, onverminderd 
in het vetweefsel opgestapeld worden. Zoo kan er dan toch, in den 
loop van eenige maanden, een aanzienlijk gewicht aan vet bespaard 
worden. Of ook, men nam aan, dat het lichaamsvet uit het eiwit 
van het voedsel gevormd wordt. Ook in dat geval kon aan de kool- 
hydraten de rol van een spaarmiddel toegeschreven worden. 
