252 
DE ROL VAN HET VETWEEFSEL 
Tot zekerheid kon men alleen komen door proefondervindelijk 
onderzoek. Maar men begrijpt licht dat dit onderzoek op vele moei- 
lijkheden stuitte. Vooreerst kan men bij een levend dier slechts in 
het ruwe schatten, maar geenszins nauwkeurig bepalen hoeveel het 
gewicht van het vet in het lichaam toeneemt. Vermeerdering van 
het lichaamsgewicht, die ook wel van andere oorzaken afhankelijk 
zijn kan, geeft hieromtrent geen voldoende uitsluitsel. En in de 
tweede plaats is het, bij de groote samengesteldheid der voedings- 
middelen, zeer moeilijk nauwkeurig te weten hoeveel eiwit, vet en 
koolhydraten een dier dagelijks tot zich neemt. Het onderzoek lijdt 
dus altijd door bronnen van fouten, die alleen dan buiten aanmerking 
gelaten kunnen worden, als de uitkomsten zeer sterk sprekend zijn. 
Zoo is het te begrijpen dat er eerst na jaren van arbeid, waaraan 
een aantal onderzoekers hebben deelgenomen, eenige klaarheid in 
deze zaak gekomen is. 
Langen tijd heeft de, door den Münchener physioloog voit ver- 
dedigde meening geheerscht, volgens welke het vet, althans hoofd- 
zakelijk, uit het eiwit van het voedsel gevormd zou worden. Bij zijn 
beroemde en zeer uitgebreide proeven over de stofwisseling, vond 
voit soms, dat wanneer een hond rijkelijk met vleesch gevoederd 
werd, wel al de stikstof van het voedsel (die voor verreweg het 
grootste deel in eiwit gebonden is) maar niet al de koolstof met 
de stofwisseling* producten werd afgescheiden, terwijl het dier in 
lichaamsgewicht toenam. 
Hij besloot daaruit dat, bij de ontleding van het eiwit, een deel 
daarvan, losgemaakt van stikstofhoudende atoomgroepen, in het 
lichaam achtergehouden was en betoogde, dat er alle reden was om 
aan te nemen dat dit stikstofvrije, uit eiwit gevormde bestanddeel 
vet zou zijn. Later echter toonde pflüger aan, dat de gegevens, in 
het bijzonder met betrekking tot de samenstelling van het voedsel, 
waarvan voit bij zijn berekeningen was uitgegaan, onjuistheden 
bevatten, zoodat aan de uitkomsten der proeven geen afdoende waarde 
kon worden gehecht. Het is tot dusver, ondanks al de moeite die 
daaraan besteed is, niet gelukt te bewijzen dat door het dierlijk 
lichaam uit eiwit vet gevormd kan worden. Daarmede is, uit den 
aard der zaak, de onmogelijkheid daarvan niet aangetoond; integen- 
deel men heeft wel goede gronden om aan te nemen, dat althans 
verschillende eiwitstoffen in het dierlijk lichaam aanleiding tot het 
ontstaan van eenig vet kunnen geven. Maar in elk geval is aan de 
opvatting, als zou het vet van het vetweefsel op eenigszins belangrijke 
schaal van eiwit afkomstig zijn, alle grond onttrokken. 
