BIJ DE WARMBLOEDIGE DIEREN. 
255 
olie, kokosvet. Nu kon men de aan die vetten eigen vetzuren, die bij 
gewone voeding in het lichaam van den hond niet aangetoond kun- 
nen worden, in ruime hoeveelheid uit den inhoud der vetcellen af- 
scheiden . 
Langen tijd heeft de meening geheerscht, dat het vet van het voed- 
sel als zoodanig, zonder door de spijsvertering in zijn samenstelling 
veranderd te zijn, door de cellen van het darmslijm vlies werd opge- 
nomen en dan in de circulatie gebracht. Inderdaad vindt men in de 
cellen, die de in de holte van den darm uitstekende vlokjes van het 
slijmvlies bekleeden, bij dieren, die kort te voren vet gebruikt heb- 
ben, een menigte kleine vetdroppeltjes. Aangezien men nu verder wist, 
dat sappen die gedurende de spijsvertering in den darm worden uit- 
gestort, het vermogen hebben vet, waarmede zij gemengd worden, 
in zeer kleine droppeltjes te verdeelen, er een »emulsie« van te ma- 
ken, lag het voor de hand aan te nemen, dat de in de cellen gevon- 
den druppeltjes onmiddellijk uit den darm opgenomen zouden zijn. 
Het verder onderzoek bracht echter hoe langer zoo meer twijfel aan 
de juistheid van deze onderstelling en heeft allengs nagenoeg alge- 
meenen ingang verschaft aan de meening, dat het vet eerst, voordat 
het door de cellen van de darmvlok kan worden' opgenomen, ge- 
splitst wordt in vetzuur en glycerine, waarbij zich het vetzuur met 
het alkali van den darminhoud tot zeep verbindt. Zoo ontstaan er dus 
uit het in water onoplosbare vet twee in water oplosbare stoffen, 
zeep en glycerine, die, even als de door de digestiesappen in water op- 
geloste eiwitstoffen en koolhydraten, in de resorbeerende cellen van 
het darm slijmvlies kunnen overgaan. 
De splitsing der vetten begint reeds in de maag. Hier kan echter 
het vrij komende vetzuur, bij gebrek aan alkali, geen zeep vormen. 
Het vet, zooals wij het in ons voedsel gebruiken, is wel nauwelijks 
ooit geheel zonder vrij vetzuur, maar gewoonlijk is het gehalte daar- 
aan slechts zeer gering. Is er wat veel vetzuur in, dan noemen wij 
het vet ranzig en weren het liefst uit ons voedsel. Door de maag 
wordt er nu echter voor gezorgd dat er met het vet, op het oogen- 
blik waarop het naar den darm wordt uitgedreven, altijd vrij wat 
vetzuur gemengd is. Daarin is een groot voordeel gelegen. Het ge- 
volg is namelijk dat al dadelijk een groot deel van het vet, zoodra 
het in den darm aankomt, in een groote menigte uiterst fijne drop- 
peltjes wordt verdeeld, m.a.w. in den toestand van emulsie wordt 
gebracht. Wanneer men vloeibaar vet in water brengt en het door 
krachtig schudden in droppels verdeelt, ziet men, zoodra men de 
vloeistof tot rust laat komen, de droppels zich weer met elkaar ver- 
