BIJ DE WARMBLOEDIGE DIEREN. 
257 
door proeven waarbij, in de plaats van vet, vetzuren of zeepen, of, 
in fraaie proeven van frank, ethylesters van vetzuren bij het voed- 
sel werden toegediend. Men onderzocht dan niet de cellen van de 
darm vlokjes, waarbij men er altijd aan kan twijfelen of hetgeen er 
onder het mikroskoop als vet uitziet, ook inderdaad vet is, maar den 
chylus, de vloeistof die, uit de darm vlokjes komende, het vet naar 
het bloed brengt. In die vloeistof, die in een voldoende hoeveelheid 
verzameld kan worden om een betrouwbaar scheikundig onderzoek 
toe te laten, vond men waar vet, glycerylesters van vetzuren, ook 
dan wanneer er zeker geen ester, maar alleen vetzuur geresor- 
beerd was. 
Wanneer dus vet met het voedsel is opgenomen, wordt er, al is 
het ook eerst in den darm ontleed, vet als zoodanig aan het bloed 
toegevoerd. Daarin is het echter, ook na een zeer veel vet bevattenden 
maaltijd, slechts gedurende zeer korten tijd aan te toonen. Het wordt 
ook hier, door altijd in het bloed voorhanden stoffen, weder ontleed. 
Aan de cellen der verschillende organen wordt niet vet, maar zeep 
en glycerine als voedsel aangeboden. Voorzoover deze stoffen, niet 
aanstonds verder ontleed, als bronnen van arbeidsvermogen of, mis- 
schien ook als bouwmateriaal, verbruikt worden, liggen de vetcellen 
klaar om ze op te nemen en weer met elkaar tot vet te vereenigen. 
Het is tot dusver niet aangetoond, maar toch wel nauwelijks te be- 
twijfelen, dat, zoo de vetcellen, om aan de eischen van het organisme 
te voldoen, het opgestapelde vet weer afscheiden, daaraan opnieuw 
een splitsing in vetzuur en glycerine voorafgaat. 
De inhoud van de vetcellen is dus deels van de koolhydraten, 
deels van het vet van het voedsel afkomstig. Zoo het eiwit van het 
voedsel er iets toe bijdraagt, dan is die hoeveelheid zeker wel onbe- 
langrijk te achten. 
Het is niette verwonderen dat een overmatige ophooping van vet, 
zooals die bij het vetmesten van dieren gezien wordt en ook bij den 
mensch wel voorkomt, in de eerste plaats door een rijkelijke voeding 
met koolhydraten veroorzaakt wordt. 
Daarvoor is het immers noodig dat de toevoer zeer belangrijk de 
overhand heeft op het verbruik van vet, Slechts dan kan de voor- 
raad overmatig groot worden, als er op den duur meer bij komt 
dan er af gaat. Het verbruik kan wel beperkt worden, maar 
het organisme heeft toch voor zijn onvermijdelijke verrichtingen, 
in de eerste plaats wel voor het voortbrengen van de noodige 
hoeveelheid warmte, genoeg arbeidsvermogen noodig, om, bij schrale 
kost, hetgeen dagelijks toegevoerd wordt geheel te verbruiken. Be- 
17 
